Cuma, Ağustos 31, 2007

Washington DC is empty during these days. US Congress is on holiday and this weekend is a long week-end because of the Labor Day. So, there are not many people around. In taking advantage of the summer lull, I leave work early to go home and take looooong naps or go to my yoga class if I have enough motivation. The other day, I got together with a new friend of mine whom I met her at another friend's brunch party couple weeks ago. I find her quite nice and chatty. We decided to go to the Open City, right near the Woodley Park metro station. I kept noticing that place before but never had a chance to swing by. We sat there couple hours and sipped our teas (I had oolong tea which was very nice and aromatic) as we did mostly a girly talk, where to go for waxing, nail polishing, hair cut, which places to visit in DC and etc...Anyway, I like this new-to-me place which serves from early morning until 2.00 pm at night. This is quite rare in DC since every restaurant close their kitchens around 11 pm. Open city also serves breakfast no matter what time you go there. If you want to hang out after clubbing in nearby Adams Morgan, you might want to go there and have a soup or pick up something light from the yummy breakfast menu. It actually reminds me my days in college where we used to go to the famous Servet bufe in the wee hours of the night (every person who has studied at Bogazici University knows about this bufe which was right off the South Campus and used to serve the best durums -meatballs wrapped in pita with some veggies- in Istanbul)to satisfy our hunger after long hours of, unfortunately, studying, not CLUBBING.

Çarşamba, Ağustos 22, 2007

Herseyimiz bati ozentisi olmak zorunda mi?

Bugun okudugum bir haber beni yine, yeniden bu soruyu sormaya sevketti. Efendim unlu bir modacimiz Hayrunnisa Hanim'in basortusune takmis ve soyle bir yorumda bulunmus: "Daha çok 1940'larla 1950'lerin Hollywood cazibesini geri getirmeyi düşünüyorum." Cunku Hayrunnisa Hanim su anki basortusunu baglama stiliyle yeterince batili, Hollywood-vari gorunmuyor, ve bu, Turkiye'de bazi kesimi rahatsiz ediyor. Ki o kesim Turkiye'yi sadece kendi prizmasindan gorup, herseyi, zorlama ve igreti duran kendi 'batililik' suzgecinden gecirmeye calisiyor. Digerlerine asagi, oteki, 'zenci' muamelesi yaparak ve dikisleri bozuk, renkleri uyumsuz olsa da, kendi diktigi batililik entarisini zorla giydirmeye calisarak. Kilik kiyafet yasaklari dayatarak, sarap icmeleri, bati enstrumanlari calmayi tesvik ederek, sacini boyayip mini etek giydirerek ve Ibrahim Tatlises yerine Aznavour dinleterek tek bir yasam bicimi dayatmaya calisiyoruz hep. Niye ulkemizin cok kulturlulugu, renkliligi, fakliliklari ile hep birarada, birbirimize saygi gostererek ve herkesi inandigiyla basbasa birakarak yasamayi benimseyemedik? Cogulcu ve demokratik olmanin geregi de bu degil mi zaten? Her turlu yasakci zihniyete hayir demenin olgunluguna ne zaman ulasacagiz?

Pazar, Ağustos 19, 2007

All I want is...



peace, peace, peace, Peace with a big P. We cannot escape from ourselves. We cannot hide, we cannot constantly run away. Why don't we sit then, sit silently, patiently, quietly and face our fears, sense our feelings, our very deep feelings and thoughts, thoughts that we try dismissing all the time, fearing like nothing else, why don't we face OurSelves with everything, every quilt, every misery, every single thought and emotion? Why? Why is it so hard to put up with ourselves? What makes this encounter with our inner selves so difficult? How far can we escape? Not much...We cannot escape, we cannot fast forward or rewind. Life is now. Our life is unfolding right now. We are not in life, we are the Life. We just need to stay at this moment and accept every piece of us, every part of us and embrace both our demons and angels. After all, we are all human beings, one of the most complex creatures in this world.

I quote from the book "Eat, Pray and Love" by E. Gilbert and we all should remember this:

"Yogic sages say that all the pain of a human life us caused by Words, as is all the joy. We create words to define our experience and those words bring attentdant emotions that jerk us around like dogs on a leash. We get seduced by our mantras (I am a failure...I am lonely..) and we become monuments to them. To stop talking for while, is to attempt to strip away the power of words, to stop choking ourselves with words and to liberate ourselves from our suffocating mantras."

"I looked at each thought, at each unit of sorrow and I acknowledged its existence and felt (without trying to protect myself from it) its horrible pain And I would tell that sorrow, "It is OK. I love you. I ACCEPT you. Come my heart now. It is over." I would actually feel the sorrow (as if it were a living thing) enter my heart (as if it were an actual room). Then I would say "Next?" and the next bit of grief would surface. I would regard it, experience it, bless it and invite it into my heart too. I did this with every sorrowful thought I'd ever had-reaching back into years of memory-until nothing was left. Then I said to my mind, "show me your anger now". one by one, my life's every incident of anger rose and made itself known. Every injustice, every betrayal, every loss, every rage. I saw them all, one by one, and I acknowledged their existence. I felt each piece of anger completely, as if it were happening for the first time, and then I would say, "Come into my heart now, You can rest there. It is safe now. It is over. I love you."

"I knew then that this is how God loves us all and receives us all, and that there is no such thing in this universe as hell, except maybe in our own terrified minds. Because if even one broken and limited human being could experience even one such episode of absolute forgiveness and acceptance of her own self, imagine,just imagine, What God, in all His eternal compassion, can forgive and accept."

"My heart said to my mind in the dark silent of that beach: "I love you. I will never leave you, I will always take care of you."

Cumartesi, Ağustos 18, 2007

George Washington's Estate in Mount Vernon
















It was a short journey back in the history, very informative and interactive. I very much enjoyed our trip to Mt. Vernon yesterday. Though I have been living here for 7 years, I did not have a chance to go there before. Thanks to my dear friend Sevgi, this time, despite the hot weather, we went, we enjoyed, we had so much fun. Driving was a bit uncomfortable since we did not have AC. Our shirts and pants were literally soaked with sweat.Ighhh...But the trip was worth it! The gardens and estate are so gorgeous, perched in a wide-open farm land which is cut through by the Potomac river. The main house has a gorgeous view of the river, surrounded by century-old trees and lush gardens. We had the tour of the mansion where G. Washington spent all his life until his death in 1799. I learned so many things that I had no idea before. As I was listening to the interpreter, I tried to imagine their lifestyle back then in the 18 century when we were being guided from one room to another. How did they sleep , how did they eat, how did they dress, who were their guests&friends, how did they interact with their slaves???? Our guide gave us a separate tour of the slave quarter and talked about the slavery in general and the slaves living in the estate in specific. He was a cool and open-minded guy who finished his talk with an interesting question: "how do you feel about the slavery today when you all wear a shirt made in China?" I am asking you the same question with a different twist:"how do you feel when you know that you wear a diamond jewelry whose stone comes from a diamond mine in a bloody war zone?"

Perşembe, Ağustos 16, 2007

Kac gundur yazamadim. Ihmal ettim biliyorum ama hakli gerekcelerim vardi. Neyse bugun kendimi biraz daha iyi hissediyorum. Sanirim bunda uzun zamandan beri gormedigim arkadasimin beni ziyarete gelmesi ve Pazar'a kadar kalacak olmasinin etkisi de var. Dun aksam geldi. Bugun beraber geldik ise. Daha once bizde calistigi icin, masasina oturdugunda sanki hic gitmemis gibi hissettim. Insan beyni gercekten cok ilginc. Hele zaman kavrami!!!Bazen hersey biraktigimiz yerden devam ediyormus gibi bir his, bazen ise tam tersi...Zaman kavrami tabi ki bize ait bir olgu ve cok yaniltici. Olmasaydi nasil yasardik acaba?

Her neyse, bu arada, DC'de oturanlar ve arabasi olanlar icin harika bir ciftlik kesfettigimi soylemeliyim. Gecen gun sagolsun bir arkadasim beni goturdu. Ismi 'Butler's Orchard.' Germantown'da. Kisaca soyle soyleyeyim: Eger Turkiye'de yediginiz lezzette, hatta daha bile leziz seftali yemek isterseniz, mutlaka oraya gidin derim. Ben 1 peck, yani yaklasik 8 kilo kadar seftali, bir suru domates, kabak, misir, patlican, kirmizi sogan ve de armut aldim. Tum urunleri tazecik, tarladan direk olarak satisa sunuluyor. Bu aralar rasberry ve blackberry zamani ayrica. Tarlaya girip toplamak isterseniz karton kutular veriyorlar ellerinize. Oldukca zevkli. Seneler once ablam geldiginde yapmistik. Toplarken yemekten ishal olmustuk ertesi gun.

Bu haftasonu George Washington'un evini ziyaret etmek icin Mount Vernon'a gitmeyi planliyoruz. Izlenimlerimi yazarim sonrasinda.

Bugun yagmur yagiyor. Nihayet! Eskiden hic sevmezdim ama simdi artan kurakliklar ve degisen mevsim dengeleri sebebiyle artik yagmur yagdiginda mutlu oluyorum. Turkiye'nin cok ihtiyaci var bu aralar. Ankara'da yasasaydim susuzluktan deli olurdum herhalde. Niye hep yumurta kapiya geldiginde onlem almaya basliyoruz? Hic mi akillanmiyoruz biz? Bu kadar kafasi calisan ve ongorulu insan varken, niye hep ayni sonla karsilasiyoruz? Ne zaman degismeye basliyacagiz? Uzaktan ahkam kesmek kolay diyebilirsiniz ama hakli degil miyim?

Çarşamba, Ağustos 08, 2007

Hayyam'dan bir kac dize, hic unutmamamiz icin...

Senden benden önce de vardı bu gün bu gece
Felek dönüp durmadaydı hep bu gördüğünce
Usulca bas toptağa, çünkü bastığın yer
Bir güzelin gözbebeğiydi beş on yıl önce.

Bu varlık denizi nerden gelmiş bilen yok;
Öyle bir inci ki bu büyük sır, delen yok;
Herkes aklına eseni söylemiş durmuş,
İşin kaynağına giden yolu bulan yok.

Tanrı evrenin canı, evrense tek bir beden
Melekler bu bedenin duyuları hep birden
Yerde gökte canlı, cansız ne varsa birer uzuv:
Budur Tanrı birliği, boştur başka her söylenen

Gönlünü hoş tut, sonu gelmez kaygıların
Gök kubbede çatışması bitmez yıldızların
Senin toprağa karışacak bedenlerinse
Tuğla olacak sarayına başkalarının

Senden benden önce kadın erkek niceleri
Şenlendirip süslediler dünya denen yeri
Senin tenin de toprağa karışacak yarın
Senden beslenecek nice insan bedenleri.

Yaşamak elindeyken bugüne bugün,
Ne diye bırakır, yarını düşünürsün?
Geçmiş, gelecek, kuru sevda bütün bunlar;
Kadrini bilmeğe bak avucundaki ömrün

Cuma, Ağustos 03, 2007

Eckhart Tolle'dan alintilar...

"Cogu antik dinler ve ruhsal gelenekler, belli bir gorusu paylasirlar: "Normal" zihin durumumuzun temel bir bozukluk icerdigi gorusunu. Iyi haber: Insan bilincinin radikal bir degisim gerceklestirme olasiligi. Hindu ogretilerinde bu degisime "aydinlanma" adi verilir. Isa ogretilerinde ayni kavram kurtulus olarak gecer ve Budizm'de aci cekmenin sonu olarak tanimlanir. Insanligin en buyuk basarisi sanat, bilim ya da teknoloji eserleri degil, kendi bozuklugunu, kendi deliligini taniyip kabul etmesidir."

"Insanligin simdilik kucuk ama giderek artan bir yuzdesi, eski egoist zihin kaliplarini kirarak yeni bir bilinc boyutuna ulasmaya basladi bile. Bu yeni bilincin merkezinde, dusuncenin otesine gecebilme, kendi benliginizde dusunceden cok daha genis bir boyutu algilayabilme yetenegi yatiyor. Artik kimliginizi ve benlik duygunuzu o kadar onemsemeyecek, kendiniz olarak algiladiginiz eski bilinc yapinizdan uzaklasacaksiniz. "Kafamdaki ses" in BEN olmadigini bilmek ne buyuk bir ozgurluk! Peki o zaman ben kimim? Dusunceden onceki FARKINDALIK, dusuncenin, duygularin, ya da duygusal algilarin gerceklestigi bosluk. "

"Dunya, bicimin dis ifadesidir ve ictekinin bir yansimasidir. Kollektif insan bilinci ve gezegenimizdeki yasam, ozunde birbirine baglidir. "Yeni bir cennet" insan bilincinin degisim gecirmesidir ve "yeni bir dunya" bunun fiziksel alemdeki yansimasi olacaktir."

ps. Kitaplarla aramda ilginc bir iliski var. Soyle ki hem Turkiye'de hem de Amerika'da bir suru kitap siparisi verir, evi "aman Tanrim ben bunlari ne zaman okuyacagim?" dedirtecek sekilde kitap yiginlariyla doldururum. Tabi sonrasinda bazi kitaplari unutur, raflarda kendi hallerine terkederim ister istemez. Ancak bir gun gelir ki, ki o gun mutlaka gelir, ve o gunun gelmesi o zamanki duygusal, zihinsel durumumla ilintilidir, o kitaplardan ihtiyacim olani, ruhum, susuzlugunu gidermek icin vahaya dogru yol alan bedevi gibi, kitapligimdan alir cikarir ve benim kitapla seruvenim baslar. Iste Tolle'un kitabi da tam boyle ihtiyacim olan bir anda elime dusuverdi. Turkiye'deyken gecen sene satin almistim "Var Olmanin Gucu" adli kitabini.Bu arada eger bu yazari seviyorsaniz, burada yeni kitabi piyasaya cikti. Bakiniz.

Çarşamba, Ağustos 01, 2007

New York New York










Ilk iki fotograf New York'un en buyuk oyuncak magazasi FAO Shwartz'da cekildi. Sandviclerin fotografini cheesecake'leri ve kosher etleri ile unlu Carnegie Deli'de cektim. Niye Amerikalilar obez derseniz iste bu yuzden. Onun altindaki fotograf 53. ve 6. caddelerin kosesindeki yahudi olduklarini tahmin ettigim meshur donercinin gece vardiyasi. Diger fotograflar Central Park'tan.

Insanliktan uzak yasamak

New York sehri icin olup biten biri hic olmadim. Hatta New York'u cok sevenlerin niye New York'u cok sevdiklerini, o sehre kac kere gitmeme, ve her defasinda "acaba ben bir sey mi kaciriyorum, nesini goremiyorum" dememe ve dort goz, dort kulak sehri tavaf etmeme ragmen anlamis degilim. Bu sehir bana, kocaman, gokyuzunu kaplayan kirli siyah binalari, korkunc trafigi, karinca suruleri gibi koloni seklinde yasayan insan yiginlari, pis caddeleri, her adim basi karsiniza cikan akli dengeleri bizlerden farkli evsizleri (yanlis anlamayin, bu insanlar icin uzuluyorum, demek istedigim karsima cumburlop gibi cikip birseyler istediklerinde onlardan cok urktugum), yazlari cehennem sicagi gibi isinan ve korkunc kesmekes, kusuk ve ter kokan eski metro hatlari ile hic de cekici gelmiyor. Gecen haftasonu gittigimde yine yanilmadim hislerimde. Yazin gobeginde olmak daha da bir sevimsiz kiliyor bu sehri. Insanlarin hayat seviyelerindeki ucurumlari bu kadar net gorebileceginiz nadir sehirlerden biridir herhalde New York. Central Park'in hemen dibindeki milyon dolarlik plazalarda, soforleri ve apartman bekcileri ile yasayan kesimin hemen yanibasindaki sokaklarda pislik, fakirlik ve bir nevi varos havasi hakim. Sehirde gokyuzu kaybolmus. Buradaki insanlar, gokyuzu ile yeniden bulusabilmek ve biraz gunes alip, temiz hava soluyabilmek icin Central PArk'a akin ediyorlar haftasonu. Her yer muazzam insan kalabaliklari ile dolup tasiyor. Enteresan, benim icin siradisi ve hoslanmadigim bir hayat tarzini secmis bu insanlar. Dogadan, havadan, dogalliktan, gulumsemeden, samimiyetten uzak yasayip, hayatlarini kazanmak ya da hayatlarinda belli standartlari surekli ayni seviyede tutabilmek icin kendilerini kolelestiren, makina gibi calisan insanlar. Kisacasi insan olmanin gerektirdigi sekilde yasamayi cok zaman once unutup, robotlar gibi yasayan bir topluluk. Cok sukur onlardan biri degilim ve buyuk resmi biraz da olsa gorebiliyorum.