Pazartesi, Aralık 31, 2007

Who says tomorrow is the beginnning of a new year?

Don't you think it is a bit weird? Who decided that tomorrow is the official start of a new year? Why do you think that corporate businesses can determine their own financial year calendar if there is already one accepted universally? Anyway, it is a bit artificial and 'made-up' in my opinion.

Regardless of the year we are in and will be in, I wish everyone physical health first. Since without it, nothing really matters! Once you have a healthy body, strong bones, red and chubby cheeks:-), I wish you lots of happiness and wish NOT a success in your career since I do not give so much shit about it and I hate cliche words, but rather wish you lots of strength and determination to deal with your confused, 'messed-up' minds and souls so that you could finally have a certain amount of peace in your lives and spend the remainder of your time in this world as peaceful and content as possible. As Mevlana said: "Bahçe, içten içe yürür gider, yol alır da sana der ki: 'Sen de, içten içe yol al. Sen de içine in, in de canına can gelsin!'"

Who says being and living as a human being is easy? Surely, it is the most advanced form but also the most difficult. Don't you think?

Pazartesi, Aralık 17, 2007

Happy Holidays...


When  I went to my favorite bookstore in DC yesterday, Kramerbooks, I got panicked again when I saw sooo many new books stacked on the book shelves under zillions of categories. New cookbooks, spiritual, political, health books... I grabbed a couple then I realized I could order them through Amazon and I could save some money as well. So, the next day, I ordered these books which will arrive after Christmas:

* Super Natural Cooking: Five Ways To Incorporate Whole and Natural Ingredients into Your Cooking

* Veganomicon: The Ultimate Vegan Cookbook

* Eat, Drink & Be Vegan: Everyday Vegan Recipes Worth Celebrating

* The Book of Life: Daily Meditations with Krishnamurti

* Intuition: Knowing Beyond Logic

* As One Is: To Free the Mind from All Conditioning

* The Orientalist: Solving the Mystery of a Strange and Dangerous Life

* Turning the Mind Into an Ally

* Istanbul: Memories and the City (as Christmas gift for my friend)

I am so excited and cannot wait for the package to arrive. By the way, I got a very coool Christmas gift this year. It is ZUNE/80GB. This is a great tool to watch movies, listen to music + podcasts and store your pictures. We think it is better than IPOD since it has a huge glass screen (IPODs has plastic small screens) and comes with very nice earphones that fit your ears very comfortably. Another nice addition is that you can personalize your Zune by choosing from a nice collection of laser-engraved artwork designed for Zune. FFI, check out its link. By the way, I am not talking about the old version of Zune. This is the new one that has just come out this month.

We will be heading to North Carolina for Christmas. I will write about our journey when we are back. Till then, I wish you all Merry Christmas and happy New Year!!

Pazartesi, Aralık 10, 2007

Olmeden once...

Flamenco dansini cok iyi bir sekilde dans etmek isterim. Ne kadar tutku ve duygu dolu bir danstir o! Insani alir yerinden ve icine katar, sarsar, terletir, duygu selinin icerisinde savurur, gozlerini, yuregini doldurur...Gectigimiz cumartesi inanilmaz bir sov seyrettik. Benim DC'de varligindan bile haberi olmadigim, cok sirin, icindeki dekordan ve el isciliginden ne kadar eski oldugu anlasilan Gala tiyatrosunda Ispanya'dan gelmis usta danscilar ve sarkicilar esliginde muazzam bir dans gosterisi seyrettik. Biz kapiya gittigimizde bilet kalmamisti. Ancak kapida onca saat bekleyen insanlari bu gosteriden mahrum etmeyip bizleri de, merdivenlerde oturmayi sectigimiz takdirde, iceri aldilar. Iyi ki de aldilar cunku ben Ispanya'da bile bu kadar guzel dans eden danscilar ve flamenco muzigini icra eden sarkicilar gormedim. Isimleri Edwin Aparicio&Company. Edwin'in bio'sunu mutlaka okuyun derim.

Cuma, Aralık 07, 2007

First Snowfall of the Year

The whole east coast of the states has been snowed under and it is very cold here. I need to hibernate! I want to sleep all day and catch up with my sleep since I have been sleepless over the past few days.

This year, I am planning to buy an artificial christmas tree, a small one. I know it is environmentally not a good option. However, my apartment is so small that hardly two people can fit in. It is not possible to bring in a fresh tree into my small cacoon. For the sake of the ambiance of the Christmas, I have to buy a small one this weekend. No plan for the New Year's Eve yet.

I have started to read Elif Safak's 'Siyah Sut' book which I think every woman should read.

Cumartesi, Aralık 01, 2007

Omnivore's Dilemma

These days, I am reading the book, called 'Omnivore's Dilemma' and it is quite eye-opening! To this day, as many other people did, I had the belief that organic food was the healthiest kind and growing organic food was the best way to contribute to the environment, human health as well as the well-being of farms and farm-workers. Well, this book tells that I am wrong! The author of the book tries to show us, to make aware of us about the cruel face of capitalism when it comes to the giant food industry in the US and its dark effects on the health of human beings, especially on Americans, 67 percent of whom, according to the recent polls, are obese! The author touches upon so many issues such as the overproduction of corn in the US and its utilization in almost every single American food today, including dairy products, meat and chicken. How corn could be utilized in so many products and always find its way, in every way it can, to the tables of Americans? Today, in every chicken nugget, hamburger, sodas, condiments, milk shakes, biscuits, cookies, butter, in anything you can imagine, there is Corn. When did Corn, seemingly innocent, hundreds of years old native plant, become the scapegoat of the food industry and start serving the monstrous interests of capitalists?

Another claim in the book is related to the organic food industry which has grown so much, so quick and lost its original mission and purpose. It has found itself "in an most unexpected, uncomfortable, yes, unsustainable position: floating on a sinking sea of petroleum," the book says. Yes, organic food we buy from, for example, the gigantic Whole Foods chain stores (the WF has always been my favorite store, although recently, Trader's Joe has risen in the ranks of my 'shopping places' chart and taken the first place since it sells cheaper by cutting the middlemen) comes a long way, from thousand miles away, tucked in huge trucks and burning tons of diesel fuel (according to the book, the food industry burns nearly a fifth of all the petroleum consumed in the US and the industrial organic farmers often burn up more more diesel fuel than their conventional counterparts) while loads of compost used in organic food soil are being shipped across the country which is a very energy-intensive process!

Here comes another question: Is the organic food better? More nutritious? Not necessarily! Well, there is no pesticides sprayed over them so they fight with pests in their own way which makes their skin thicker, their color brighter, and their water content lesser and their taste sweater. However, other than their 'polished' image (tomatoes with gorgeous red color, bright yellow tangerines with a ravishing smell) and their better taste (although the author claims that "freshly picked conventional produce is bound to taste better than organic produce which has been riding the interstates in a truck for three days"), it is still not scientifically proven that organic food is, for sure, more nutritious and healthier than the conventional one. Furthermore, if you are a meat-eater or you still fool yourself that you could eat eggs with complacency as long as they are so-called 'cage-free', you better know about the facts the book brings to our attention which shatters the "myth of being cage-free" or "being grazed on green pastures as wide as one's eye could see" when it comes to organic meat/dairy/eggs. Apparently, both cows and chickens are confined in pretty tight spaces which look more like "military barracks," sipping from water plates hung from ceilings, eating 'organic' food from elevated trays, with a little door access to backyards of their sheds -since it is necessary by law if it was to be defined as 'organic' or 'cage-free', more than respecting the life-standards of animals! In fact, the author argues, the farm managers are quiet unwilling to see the chickens outside on a grassy yard since the birds are quite vulnerable to infection. Therefore, they are not allowed outside especially in the first five-weeks of their overall seven-weeks life-time, which the author describes as one of ironies of growing organic food on an industrial scale. By the time they are five-weeks old, the chickens have no idea of an outside world, therefore, have no interest in spending their time in the backyard. "Since the birds are slaughtered at seven weeks, free range turns out to be not so much a life-style for these chickens as a two-week vacation option," he says.

One more thing: It is highly advised that rather than buying expensive organic food from a big chain store, try to stop by at a nearby farmer's market and buy SEASONAL veggies and fruits. (Check out this link for help!) Try to carry your own designated shopping bag with you all the time and, if not, please recycle all plastic and paper shopping bags (I had no idea until last year that there are plastic bag recycling bins at Giant and Safeway stores.) And, of course, I highly recommend you read this book before you step into any grocery store to buy anything.

Cuma, Kasım 30, 2007

Niye bizi hep uyutmaya calisiyorlar? Tesekkurler Ugur Dundar

Uğur Dündar, World Focus firmasıyla ilgili çarpıcı iddialarda bulundu.

Uğur Dündar, CNN Türk canlı yayınında Atlasjet’in kaza yapan uçağı kiraladığı World Focus firmasıyla ilgili çarpıcı iddialarda bulundu. Dündar, 2005 yılında yaptığı habere atıf yaparak şunları söyledi:

“Bu uçaklar neden kiralandı. World Focus yeterli bakım yapabilen bir şirket değildir.

Uçağın bakımlarını World Focus yaptırıyorsa aynı ihmallerin devam edeceğini düşünüyorum. Bu uçak teknik hatadan mı düştü yoksa insan hatasından mı düştü?”


İşte Uğur Dündar’ın Doğan Haber Ajansı’ndan Tolga Özbek’le beraber yaptığı ve 8 Kasım 2005’te yayınlanan haber:

Borç yüzünden bakımsız kalan uçaklarını THY’ye kiraladılar

10 milyon dolara yakın borcu nedeniyle uçaklarının bakımını yaptıramayan Anı Tur bünyesindeki World Focus, sahip olduğu 2 MD83 model uçağı, THY’ye kiraladı. Hemen THY renklerine boyanan uçak 6 ay boyunca THY yolcularını taşıyacak.

YAŞADIĞI ekonomik kriz nedeniyle uçaklarının bakımlarını yaptıramayan World Focus Havayolları, iki MD83 tipi yolcu uçağını ödeyemediği borçlarına karşılık Türk Hava Yolları’na (THY) kiraladı. THY renklerine boyanan uçaklar, 5 Kasım’da seferlerine başlarken kiralanan TC-AKL çağrı işaretli uçağın 29 ve 30 Ekim’de kabin basıncının düşmesi nedeniyle iki defa mecburi iniş yaptığı öğrenildi.

PİLOTLARI BİLE UÇMUYORDU:

Geçen yıl Anı Tur bünyesinde faaliyetlerine başlayan ve charter (tarifesiz) sefer yapan havayolu bu yaz sezonunda ekonomik darboğaza girdi. Borçlarını ödeyemeyen havayolu bakım hizmetlerini de aksattı. Yedek parça alımı yapamayan şirkete borçlarını ödemediği için MNG ve Free Bird Havayolları da teknik hizmet vermemeye başladı. Bakımsız uçaklarda arka arkaya yaşanan olaylar pilot ve kabin memurlarını da huzursuz etti. Ücretlerini iki aydır alamayan personel, ‘emniyetsiz’ buldukları uçaklarda görev yapmamak için sağlık raporu almaya başladı.

10 MİLYON DOLAR BORÇ VAR:

Piyasaya yaklaşık 10 milyon dolar borcu bulunan şirketi satmak için Anı Tur’un sahibi Veli Çilsal önce İranlı yatırım grubuyla arkasından da İsrailli tur operatörü Daniel Pardo ile temasa geçti. Ancak, iki grup da şirketin piyasaya yüklü miktarda borcu olması ve uçuş güvenliği açısından sorunlar yaşaması nedeniyle World Focus Havayolları’nı almaktan vazgeçti. Bu aşamada Veli Çilsal ve Genel Müdür Aydın Kızıltan, THY ile temasa geçerek havayolunun 900 bin dolarlık borçlarına karşılık iki uçağını kiraladı. Havayolunun filosundaki TC-AKM ve TC-AKN çağrı işaretli MD83 tipi uçaklar 6 aylığına THY’ye ucuş ekipleriyle birlikte kiralandı. İki uçak da THY renklerine boyandı. Bu uçaklardan TC-AKN’nin kanat üzerinde yer alan ‘ground spoiler’ sisteminde yırtık tespit edildi. Bunun üzerine yedek parça gelinceye kadar TC-AKN uçağının yerine kabin basıncında ciddi sorunlar yaşayan TC-AKL uçağı World Focus Havayolları renklerinde THY adına uçmaya başladı. Uzmanlar, THY’nin MD83 tipi uçak bakım yetkisine sahip olmadığına dikkat çekerek bakımsız bu uçakların büyük faciaya neden olabileceğini belirtti.

AKP KRİZ YARATMIŞTI:

World Focus Havayolları geçen yıl filosundaki Airbus A310 tipi 2 uçağı da THY’ye kiralamıştı. Bu uçaklardan birinin çağrı işaretinin, ‘TC-AKP’ olması, Adalet ve Kalkınma Partisi’ni çağrıştırdığı gerekçesiyle tartışmaya neden olmuştu.

Uçakların başından bela eksik olmadı

WORLD Focus Havayolları’na ait TC-AKL tesçil işaretli MD83 uçağı, 29 Ekim Cumartesi günü Amsterdam’dan Bodrum’a boş olarak gelirken havada, kabin basıncı düştü. 10 bin 300 metrede meydana gelen olayda pilotlar Zekeriya Doğan ve Cankurt Aysel, uçağı acil alçaltmaya başladı. Bu sırada uçakta görevli kabin amiri Sinem Tekin, Tülin Olgun, Elif Evcim ve Gamze Çetinkol kabinde düşen oksijen maskelerini kontrol ederken maskelerden oksijen gelmediğini tespit etti. Uçak, İtalya’ya mecburi iniş yapmak zorunda kaldı. İkinci olay, 30 Ekim pazar günü meydana geldi. Arızası geçici olarak giderildiği iddia edilen aynı uçak İtalya’dan Antalya’ya geldi. Buradan İstanbul’a yolcusuz havalanan uçakta yine aynı arıza ortaya çıktı. Pilotlar Mehmet Küçük, Murat Gencer, uçağı güçlükle alana indirdi. Uçakta bulunan hostesler faciaya ramak kala yaşadıkları bu arızanın ardından pilotlarla birlikte İstanbul’a zorlu bir iniş ardından rahat soluk aldı.

THY: Bakımı biz değil, World Focus yaptıracak

THY Basın Müşaviri ve Basın Sözcüsü Ali Genç, iki uçağı ‘wet lease’ olarak adlandırılan yöntemle yani uçuş ekibi ve bakım hizmetleriyle birlikte kiraladıklarını söyledi. Genç, ‘Teknik yeterlilik, bakım, uçuşa elverişlilik gibi konularda sorumluluk uçağı işleten World Focus Havayolları’nda. Bu tür kiralama anlaşmaları öncesinde Sivil Havacılık Genel Müdürlüğü’nden alınan raporlarla uçakların durum inceleniyor’ dedi. Ali Genç, THY’nin bu uçaklarla ilgili olarak sadece koltuk satışı yaptığını söyledi.

World Focus: Yaşananlar sıradan arızalardı

WORLD Focus’un ortakları arasında da yer alan Genel Müdür Aydın Kızıltan 28 Ekim gecesi Amsterdam dönüşü İtalya’nın Ancona Havalimanı’na zorunlu inişi yaptıklarını kabul etti. Kendisi de pilot olan Kızıltan, bunun her uçakta meydana gelebilecek bir basınç arızasından kaynaklandığını belirtti. Genel Müdür Hürriyet’in ‘Peki niçin zorunlu iniş yaptınız?’ sorusunu ise şöyle yanıtladı: ‘Uçağımız İstanbul-Amsterdam seferini yaptıktan sonra, boş olarak Bodrum’a dönüyordu. Ancak uçuş sırasında sol taraftaki hava basınç valfında arıza baş gösteriyor. Bunun üzerine daha önce hesaplanan irtifanın altına inmek gerekiyor. Bu da daha çok yakıt tüketmek demek. Kaptanlarımız işte bu nedenle ve yakıt ikmali için rotayı değiştirerek Ancona’ya iniyorlar... Daha sonra da arızayı gidermek amacıyla İstanbul’a dönülüyor. Arıza gideriliyor ve yine Hollanda’ya uçuyoruz. Ancak 30 Ekim gecesi, Eindhoven’den İstanbul’a boş olarak gelirken, bu kez sağ basınç valfında arıza baş gösteriyor. İniş sonrası o da giderildi. Mc. Donald- Douglas’ın MD-83 modeli olan uçaklarımız, 94 yılı üretimidir ve yenidir. Tekrar ediyorum uçaklarımız bakımlıdır ve bunlar her uçakta olabilecek arızalardır...’

Perşembe, Kasım 29, 2007

..........Ancak Türkiye bu konuda en başarısız deneyimi sergileyen bir toplum görüntüsü vermektedir. Çünkü hiçbir toplum Türkiye gibi "topyekûn bir reddi miras" üzerine kurulmuş değildir. Bu sadece devletin resmi tarih anlayışı çerçevesinde görülen bir reddetme durumu da değildir. Toplumun çok değişik kesimlerinde ve ideolojilerde temel bir var olmanın ön koşulu olarak görülen bir yaklaşımdır.

..........Türkiye Cumhuriyeti, devletin dışında "sivil toplum" için meşru özerklik alanı tanımadan kendini var etmiştir. Oysa çok kültürlülüğün vazgeçilmez temel koşullarından birisi de sivil toplumsal alanların varlığıdır. Ancak Cumhuriyet devleti, Osmanlı'dan farklı olarak, toplumu, farklılaşmamış, eksiksiz bir bütün olarak görmüştür. Öyle ki, Kemalist halkçılık ilkesi, halkı; sınıfsız, imtiyazsız, kaynaşmış bir kitle olarak kabul etmiştir. Bu yönüyle, Kemalizm, Türk toplumunun farklı sınıflardan değil, dayanışma içerisinde ve birbirlerine sıkıca bağlı bulunan meslek gruplarından oluştuğunu kabul etmiştir. Böylece Türk modernleşmesi, her türlü farklılığı yadsıyan bir düşünce temeline yaslanmak suretiyle, bir yandan kültürel türdeşliği sağlamaya yönelmiş, diğer yandan da yaratmağa çalıştığı egemen kültürel formun dışında kalan kültürel kümelerin yaşama alanlarını daraltmıştır. Üstelik bu daraltma sadece kültürel alanla da sınırla kalmamıştır. Siyasi alanı da içine alarak gittikçe genişlemeye devam etmektedir.....

Çarşamba, Kasım 07, 2007

Facebook

Eski arkadaslari bulmak ne guzel, onlarla yeniden haberlesebilmek, iyi olduklarini bilmek, ailelerine yeni katilan bireylerden haberdar olmak, eskide kalmis guzel duygulari yeniden yasamak...Facebook sayesinde neredeyse hemen her gun eskilerden birileri karsima cikiyor ve ben cok mutlu oluyorum. Ortaokul, lise arkadaslarim, universite arkadaslarim, uzaklarda, cok uzaklarda olanlar, mahallede oyun oynadiklarim, neredeyse evcilik arkadaslarim...Tamam bir suru negatif yanlari da var bu F.book canavarinin ama ben halimden su an cok memnum. Oyle birbirine raki ismarlamalar, kuzu firlatmalar, vampir isirmalari ile hic isim olmadigi icin, f.book'u sadece haberlesme araci olarak ve gecmiste kaldigini dusundugum sevdiklerime ve arkadaslarima ulasmak icin kullanmaktan mutluyum.

Pazar, Eylül 30, 2007

Hillary ve Iftar

Haftasonu renkli ve yorucu gecti. Cuma gunu ogleden sonra isyerinden bir arkadasimla arabaya atlayip New York'a gittik. Tayyip Erdogan ve Hillary Clinton'in konusmaci oldugu yemege davet almistik ve NYC'de olmasina ragmen usenmeyip gitmeye, Hillary'nin yeni Turk Kultur Merkezi'nin iftarli acilisinda konusmasini dinleyebilmek icin 500 kusur mil yol katetmeye karar vermistik bir kez. Cuma trafik cok yogun oldugu icin gitmemiz 6.5 saati aldi ve biz yarim saat rotarli gitmemize ragmen salondaki konuklar masalarda hala yerini almamisti bile. NYC'ye varir varmaz, cok geciktigimiz icin, arkadasimin arkadasinin Brooklyn'deki evine haliyle gidemedik ve planlari degistirerek direk Manhattan trafigine daldik. Yemegin verildigi Waldorf Astoria oteline yakin bir sokakta mucizevi bir sekilde arabayi bedava! parkedip, yine yakin bir otelin tuvaletinde uzerimizi degistirdik. Asiri uzun suren bir araba yolculugunun ardindan zaten oldukca perisan gozukuyorduk ama ona ragmen biraz makyaj biraz kiyafet rotusuyla elimizi yuzumuzu toparlayip hemen otele gittik. Bir de ne gorelim! Yemek salonunun disinda tam bir kaos yasaniyordu. Insanlar isim kartlarini almak icin birbirlerinin neredeyse uzerine cikmak uzereydiler. Oyle bir guruh halinde yigilmislardi ki masalara, o masalarda oturan ve acilen oksijen destegi almazlarsa bogulup oracikta can verecekmis gibi gozuken gorevlilere cok acidim. Ya arkadasim ya da ben cesaretimizi toplayip o kalabaliga bir yerden girmek ve yaka kartlarimizi almak zorundaydik. Zaten cok gec kalmistik. Arkadasim Amerikali oldugu icin tabi ki bu gorev bir Turk olarak bana dustu. Bogazici'nde derslere kayit olurken, otobuse binerken, inerken, vapur yolcuklarinda, banka kuyruklarinda boyle izdihamlara alisik oldugumdan cesaretimi topladim ve 'bari Amerika'da, seckin, kalburustu bir davetliler grubunun oldugu boyle bir ortamda daha duzgun davranamazmiydik' diye homurdanarak kendimi o guruhun icine attim. Sonrasini hatirlamiyorum. Bir sekilde yaka kartlarimizi almayi, yemek yenilen salona gecebilmeyi, isimlerimizin oldugu masamizi bulabilmeyi basarmistik.

Hillary'nin konusmasi toplam 15 dakika surdu, ancak kendisi Basbakanin konusmasi bitinceye kadar bekledi ve sonra salonu terketti. Acikcasi ben cok daha degisik ve icerikli bir konusma bekliyordum ama klise sozlerden ve tesekkurlerden ileri gitmedi maalesef. Basbakan'in konusmasi da gayet yavandi diyebilirim. Yemekler bence oldukca kotuydu. Boylesine buyuk ve masraf kacinilmadan yapilmis bir organizasyonun yemek servisi cok daha iyi olabilirdi. Bastaki soguk meze tabagi ve yemegin sonundaki baklava servisi disinda, Turk yemek kulturunun zenginligini temsil edecek tarzda bir servis olmadi. Benim icin bu davetin en guzel yani Omer Faruk Tekbilek'i ilk kez dinleme firsatimin olmasiydi. O ve ekibi cok guzel kisa bir konser verdiler. Sonra Brooklyn Belediye Baskani, Turklere ve Turkiye'ye asiri ovguler yagan, benim cok komik ve yapay buldugum bir konusma yapti. "Dunyada iki tip insan vardir: Turkler ve Turk olmaya calisanlar" dedikten, cebinden cikardigi nazar boncugunu, takim elbisesinin Sarar markasini Turk gibi oldugunun kanitlari olarak takdim ettikten sonra, elindeki ses kayit cihazindan da Fenerbahce takiminin muzigini dinleterek ve Ne Mutlu Turkum diyerek salondan ayrildi. Konusmalar baymaya baslayinca ve oturdugumuz masada da bon bon yuzlerimize bakip birbirimizi gormemezlikten gelme oyunundan sikilinca (tek kiz bizdik ve masada oturan erkekler[hepsi Turk'tu], yemek boyunca, bizle tek bir kelime bile etmediler, yanimda oturan bey disinda, o da yemegin sonuna dogru. Sonradan arkadasim ve ben Turk erkeklerinin yabanci erkeklere kiyasla, karsi cinsle iletisim ozurlu olduklarina karar verdik) yemegi terk ettik. Manhattan'dan Brooklyn'e giderken yolda kaybolduk ve 2 saat sonra arkadasimizin evine varabildik. Ertesi gun guzel bir brunch'tan sonra yine yollara dustuk. Mor ve Otesi'ni dinleyerek ve sarkilar soylerek DC'ye geldik, hem de 3.5 saatte.

Cumartesi, Eylül 29, 2007

Ayse Arman'in bu pazar Nuray Mert ile yaptigi roportaji hepimiz okumaliyiz. Serif Mardin'in soylediklerinin gunlerce cimbizlanmasi, tiftiklenip 'ise' yarar kisimlarinin alinmasi gibi umarim Nuray Mert'in soyledikleri de bir taraflara cekilmeden oldugu gibi anlasilir. Cok guzel bir roportaj olmus. Bu arada N. Mert'in hikayesi bana su anda cok sevdigim bir arkadasimin hayatiyla aralarinda ne kadar benzerlikler oldugunu animsatti. Ikisi de Karadenizli ama aileler Istanbul'a yerlesmisler, ikisi de tuccar ve kalabalik ailelerden geliyor, ikisi de gayet iyi okullarda egitim aliyor ve ikisi de doktorali, en onemlisi ikisi de kucuk yaslardan itibaren asiri derecede siyasete ilgi duyuyor ve ikisi de sonradan suslenip puslenmeye ve bakimli olmaya basliyor, ayrica kucuk ama onemli bir benzerlik daha var ki o da ikisinin de burnundan sikayetci olmasi:-) O kim oldugunu cok iyi biliyor. Canim arkadasim, seni bir akademisyenden ziyade ileride kendi sohbetlerimizde cok elestirdigimiz politikalarin degismesine katkisi olan bir politikaci olarak goruruz insallah.
Bu toprakların "dindarlığı" öyle ezbere açıklanabilecek bir dindarlık değildir.

Burası, "halifesinin" sarayında cariyeler olan bir geçmişe sahiptir. Kimse bu ülkeye şeriat getiremez. Belki bunu isteyenler vardır ama bu isteklerini gerçekleştiremezler.

Yaşadığımız ülke "dindar" insanların ülkesidir. Ama yeryüzünün belki de en "çocuksu, en masum, yaramazlığı en çok seven" dindarlarıdır onlar.

Şu geleceğinden korktuğunuz "şeriat" var ya... O zaten buradaydı.

Daha doksan yıl önce bu topraklar şeriatla yönetiliyordu. Üstelik yöneten de bizzat "halifenin" kendisiydi. Hilafet vardı burada. Şeriat da, hilafet de aniden pat diye kalktı. Ne oldu peki? Şeriata çok meraklı olduğunu sandığınız halk ne yaptı? Ayaklandı mı?

İç savaş mı çıktı? Yooo...

Osmanlı ordusunun siper savaşında çok iyi olduğu söylenir.

Asker bir kere sipere yerleştikten sonra onu oradan çıkartıp atmak düşmanın kolayca becerebileceği bir iş değildir.

Karşısında kimin olduğunu, ne olduğunu bildiği zaman asker korkmadan direnir.

Ama bir belirsizlik olmaya görsün...

O zaman olabilecekleri kimse kestiremez.

Askerlik tarihinin en büyük facialarından biri olan Balkan Savaşı’nda Osmanlı ordusu siperlere yerleşmişti.

Karşısındaki ordudan daha kalabalıktı.

Düşman kuvvetlerinin onu oradan kımıldatması da pek mümkün görünmüyordu.

Ama bir gece, Osmanlı kuvvetlerinin bir birliği kimseye haber vermeden hücuma geçmeye kalktı.

Kasabaların içinde at nallarının ürkütücü sesleri duyuldu.

Ve, Osmanlı ordusu aniden anlatılması çok güç bir korkuya kapıldı.

"Düşman geliyor," naralarıyla birbirlerini çiğneyerek kaçmaya koyuldular.

Ordu darmadağın oldu.

Kimse onları durduramadı.

İstanbul’a kadar trenleri devirerek kaçtılar.

Düşman Çatalca’ya hiçbir direnişle karşılaşmadan geldi.

Balkan ordularının komutanları, ortada Osmanlı ordusunun kaçmasını gerektiren bir şey olmadığını biliyorlardı ama Osmanlı ordusu çekiliyordu.

Osmanlıların çekilmesine mantıklı bir neden bulamadıklarından bunun bir "tuzak" olduğunu düşünerek durdular.

Bizimkiler, ortada korkmaları için "mantıklı" bir neden varken, düşman üstlerine gelirken korkmamışlardı ama ortada hiçbir neden yokken, sadece birisi "düşman geliyor" dediği ve düşmanın nereden geldiği de belli olmadığı için korkudan çılgına dönmüşlerdi.

Biz o askerlerin çocuklarıyız.

Ortada korkulması gereken "mantıklı" nedenler varken korkmayız.

Ne her an gelmesi beklenen İstanbul depremi, ne susuzluk, ne kötü sağlık koşulları, ne patlayan gaz tüpleri, ne futbol sahalarına yayılan şiddet bizi korkutur.

Ama aniden biri "şeriat geliyor" diye bağırır ve ödümüz patlar.

"Malezya olacakmışız," "mahalle baskısı varmış" sayhalarıyla birbirimizi çiğneriz.

Birisi de kalkıp "nereden geliyor bu şeriat" diye sormaz.

Dünyanın en ilginç tarihlerinden birine sahip olmamıza rağmen tarihle hiç ilgilenmememiz sanırım korkaklığımızın ana nedenlerindendir.

Şu geleceğinden korktuğunuz "şeriat" var ya...

O zaten buradaydı.

Daha doksan yıl önce bu topraklar şeriatla yönetiliyordu.

Üstelik yöneten de bizzat "halifenin" kendisiydi.

Hilafet vardı burada.

Şeriat da, hilafet de aniden pat diye kalktı.

Ne oldu peki?

Şeriata çok meraklı olduğunu sandığınız halk ne yaptı?

Ayaklandı mı?

İç savaş mı çıktı?

Yooo...

Halife, ailesini de alıp gitti.

Peki nasıl oldu bu?

Şeriat yanlısı olduğu sanılan bir halk nasıl bu kadar sessiz kaldı?

Cumhuriyet ordusundan korktu deseniz, ordu o zaman o kadar da güçlü değildi.

Niye bu "şeriatçı" halk ülkeyi alt üst edecek büyük bir tepki göstermedi?

Eğer bu ülkeyi, burada yaşayan insanları iyi tanımaz da sadece uydurursanız, bu sorunun cevabını bulamazsınız. Bunu anlamak için biraz tarihe bakmak...

Şeriat döneminde insanların nasıl yaşadığıyla biraz ilgilenmek gerekir.

Hilafetin başkenti İstanbul’un göbeğindeki Beyoğlu, balozlarla, koltuklarla, meyhanelerle, tiyatrolarla, kerhanelerle dolu bir yerdi.

Diyelim ki Beyoğlu "gavuru" bol bir yerdi, onun için şeriatla yönetilen bir memlekette orası eğlence bölgesiydi.

Peki ya sadece Müslümanların yaşadığı bölgeler nasıldı?

Orada meyhane yok muydu?

İçki yok muydu?

Bakalım, tarihi devlet ekseninden değerlendiren, görüşleri asla devleti rahatsız etmeyen tarihçilerimizden İlber Ortaylı ne diyor...

"Gerçi Galata meyhaneleri ünlü bir yerdi, ama İstanbul tarafı da meyhaneyi ve meyhane kültürünü tanımayan bir yer değildi. İstanbul’un zabıta görevlileri eskiden beri meyhaneye ’miğde’ derlerdi ve defterlere; sayıları, içindeki çalışanların isimleriyle kaydederlerdi. 18. yüzyılın ortalarında İstanbul’da 19 koltuk, yani meyhanenin bulunduğu kaydedilmiş böyle bir vesikada; inanmayın, gerçek sayı bunun çok daha fazlasıydı mutlaka."

"İstanbul tarafında", yani başkentin sadece Müslümanların yaşadığı bölümünde, daha 18. yüzyılda meyhaneler varmış.

Şeriat düzenindeki bir ülkenin başkentindeki bu meyhaneler bir de resmi kayıtlara geçermiş.

Biraz daha okuyalım.

"Ramazanda bir ay kapatılan İstanbul meyhanelerinin ünü ve zarafeti Beyoğlu’ndakilerden aşağı kalmazdı. Ramazanın bitiminde, yani arife günü meyhaneciler gedikli müşterilerine özel bir davetiye gönderirdi. Midye yahut uskumru dolmalarından oluşan bu davetiyeye ’unutma bizi dolması’ deniyormuş. İstanbullu alkolik değildi ama töreniyle ve mezesiyle, özgün sohbetleriyle içkiyi ve meyhaneyi severdi."

Ortaylı’nın yazısında İstanbul denilen bölüm Haliç’in, yalnızca Müslümanların yaşadığı Aksaray tarafıydı.

Ramazanda içmezler, bayramda içmeye başlarlardı.

Üstelik bunu şeriat düzeninde yaparlardı.

Halife de buna ses çıkarmazdı.

Arada bir meyhaneleri kapatırlardı ama bu "dini nedenlerden" olmazdı. Ortaylı’nın anlattıklarına göre, içkiyi içtikten sonra birden özgürleşip padişahı eleştirdikleri için "sarhoşlar" tehlikeli görülür ve meyhaneler kapatılırdı.

Bu toprakların "dindarlığı" öyle ezbere açıklanabilecek bir dindarlık değildir.

Burası, "halifesinin" sarayında cariyeler olan bir geçmişe sahiptir.

Kimse bu ülkeye şeriat getiremez. Belki bunu isteyenler vardır ama bu isteklerini gerçekleştiremezler.

Yaşadığımız ülke "dindar" insanların ülkesidir.

Ama yeryüzünün belki de en "çocuksu, en masum, yaramazlığı en çok seven" dindarlarıdır onlar.

Allah’a inançları tamdır.

Köküne "tasavvufun" suyu karışmış bir dindarlıktan geldiklerinden kendilerini "Allah’ın evlatları" olarak görmeye yatkındırlar, çocukken büyük bir yakınlıkla "Allah baba" derler, bir "babadan" korkar gibi korkarlar Allah’tan ama bir "babaya" şımarır gibi de şımarırlar, O’nun kendilerini affedeceğine inanırlar.

Onun için ramazanda meyhaneleri kapatıp oruç tutarlar, onun için bayramda içerler.

Şeriatla yönetildiğinde bile bu ülkede tam bir "şeriatın" olmaması o yüzdendir.

Bugün, dine, dindarlığa, dindarlığın şekil şartlarına fazla abanan, insanları dinle korkutmaya çalışan partilerin hiçbir zaman fazla oy alamamalarının sebebinin ne olduğunu sanıyorsunuz?

Bu halkın Allah’la ilişkilerine fazla karışırsanız kızar.

Ama onun dindarlığını sorgulamaya, onu Arap ülkelerinde görülen tarzda bir dindarlığa zorlamaya kalkarsanız, ona da kızar.

Üstelik bu sadece İstanbul’da böyle değildir, "taşrada" da böyledir.

Bakın Ortaylı ne diyor:

"Bizim toplumumuz ezelden beri içkiyi sevmiş ve pek de gizlememiştir. Domuz haram, salyangoz Müslüman mahallesine girmeyecek bir nesne sayılmış ama domuz kadar haram olan içkinin keyfinden vazgeçilmemiş. Yüksekçe bir vergiyle içkinin alası satılmış, taşralarda da kaçak içki üretimi ustalık derecesine ulaşmış, hálá da öyledir."

Şimdi, ramazanda Anadolu’da kapatılan lokantalar herkes tarafından "şeriat" işareti olarak algılanıyor.

Belki de on bir ay içki satan bir Müslüman, bir ay da Allah’ının gözüne girmek, kendi gönlünde arınabilmek için lokantasını kapatıyordur.

Bunun "şeriat özlemiyle" bir alakası yok.

Bu, eskiden de böyleydi, şimdi de böyle.

Biz dinimizle, Allah’ımızla böyle ilişki kuruyoruz, biz "günah işlemiyoruz" sadece biraz "yaramazlık" yapıyoruz ve "Allah baba" çok kızmasın diye de ramazanda meyhaneyi kapatıp oruç tutuyoruz.

Gizliden gizliye bu toplum "Allah’ın evlatları" olduğuna inanıyor işte.

Bu çocuksu masumiyetten rahatsız olacak ne var?

Bizim topraklarımıza bizzat halifenin kendisi şeriatı getiremedi.

Dahası, halifenin kendisi şeriata uymadı...

Şimdi mi gelecek şeriat?

Gelmez.

Getirmek isteyenler ümitlenmesin...

Gelecek diye korkanlar korkmasın.

Tarihimize, geçmişimize bakın.

İçinde yaşadığınız, parçası olduğunuz toplumu biraz merak edin.

Hangi ülkede "gavur imam" diye bir laf var, hangi ülkede "Bektaşi fıkraları" bu kadar seviliyor, hangi ülkede Bekri Mustafa halk kahramanı oluyor?

Siz, meyhaneye güzellemeler yazmış şeyhülislamların yaşamış olduğu bir toplumun çocuklarısınız.

İnanan insanları huzursuz etmeyin.

Onlar hepimizin vicdanını rahatlatıyor.

Emin olun, korkulacak şeyler değil bunlar.

Hiç kimse bu ülkedeki kadınların başını kapatamaz.

Kimse bu ülkeyi şeriatın hükümleriyle yönetemez.

Burası "yaramaz çocuklardan" oluşan bir toplum.

Allah’ı seviyoruz, bu sevgiden vazgeçmeyiz.

Hayatın zevklerini de seviyoruz, bu zevklerden de vazgeçmeyiz.

Geleneğimiz, geçmişimiz, yapımız böyle.

Korkacaksınız, korkmanız gerekenlerden korkun.

Ama Balkan Savaşı’ndaki Osmanlı ordusu gibi davranır...

Biri "Malezya’ya benzeyeceğiz" diye bağırdığı için...

Birbirinizi çiğneyerek kaçmaya başlarsanız...

Hep beraber yeniliriz.

Siz, her bağırtıya inanmayın...

Burada biz yaşıyoruz.

Allah’ın yaramaz ve biraz şımarık çocukları...

Bizi kimse dinimizden de, hayatımızdan da vazgeçiremez.

Girdiğimiz siperden milim kımıldamayız...

Yeter ki aramızdan biri durduk yerde "düşman geliyor" diye bağırıp bizi korkulara salmasın.

Bu halkın Allah’la ilişkilerine fazla karışırsanız kızar.

Ama onun dindarlığını sorgulamaya, onu Arap ülkelerinde görülen tarzda bir dindarlığa zorlamaya kalkarsanız, ona da kızar. Üstelik bu sadece İstanbul’da böyle değildir, "taşrada" da böyledir.


Ahmet Altan, Hurriyet, 30 Eylul 2007

Cuma, Eylül 28, 2007

Turkiye Malezya iste bu yuzden olmaz! Agziniza saglik...

Yeni 'Seytan' Malezya

GENÇLİK yıllarımda antikomünist birçok kitap okudum. Falanca ülkelerde "gafiller, aymazlar, umarsızlar" tehlikeyi görmemişler, işte başlarına komünizm gelivermişti!
1967'de TOBB tarafından yayımlanan, Richard Ketchum'un "Komünizm Nedir?" adlı kitabı hâlâ elimde. Doğu Avrupa'da sosyal demokrat ve çiftçi partileriyle, Çin'de Çan Kay Şek'i desteklemeyen "gafiller" bir sabah uyandıklarında görmüşlerdi ki "darbe" olmuş, komünizm gelmişti!
O zamanlar Türkiye'de TİP'in doğuş ve gelişme yıllarıydı! Koskoca İsmet Paşa bile "Ortanın solundayız" diye komünistlere ödün veriyordu!
Komünizm adım adım geliyor, gafiller görmüyordu.
Ülkelerin hiçbir özelliği, olaylara yön veren farklı sosyal ve politik dinamikleri yoktu! Ülkeler bir tiyatro idi, seyircilerin gafleti yüzünden komünistler sahneleri basıyor, "kızıl piyes"i oynamaya başlıyordu!
Türkiye'de de "Bu kış komünizm gelecek!" idi!
O kadar basit! Dıştan ve kaba görünüşle o kadar da inandırıcı!

Korku ihtiyacı!
Korkularımız hiçbir ciddi araştırmaya dayanmıyordu. Değişik yönlere giden otobüsteki bazı yolcuların benzerliğine bakıp aynı yere gidiyorlar sanmak, çok kolaydı.
İşte bakın, solcu İsmet Paşa bile artık Kerensky'ye veya Beneş'e benziyordu!
Eee, ardından komünizm gelecekti tabii!
Şimdi düşünüyorum da sorun sadece "bilgi, araştırma" meselesi değildi; "korku" psikolojik bir ihtiyaçtı! Bir "şeytan" lazımdı! Sağcı ve solcu düşman kardeşler, savaşmakta oldukları "şeytan"ın ne kadar "tehlikeli" olduğunu anlattıkça, ne kadar ulvi bir iş yaptıklarını ispat etmiş oluyorlardı!
Merhum Mehmet Ali Aybar hakkında "Aybarof" diye konuşmalar yaptığımı bugün utanarak hatırlarım.
Sonra çok okudum, Bolşevizmi çok iyi inceledim. Merhum Aybar'ın farkını fark ettim.
Ve MHP'nin yayın organı Hergün gazetesinde Mehmet Ali Aybar'ı öven yazılar yazdım.
Soğuk Savaş'la birlikte o korkular gitti. Sanıyorum, sağın liberalizme kolay açılmasında bunun da rolü oldu, sol ise emperyalizm korkusunu aşamadı. Neyse...

Türlü çeşitli...
1990'larda "şeytan" İran'dı! "İran'da Humeyni'nin iktidar yolunu gafil aydınlar açmış"tı! Hâlâ rastanıyor böyle diyenlere. Hiç İran'a gittiniz mi, hiç İran hakkında araştırma yaptınız mı? Hayır!
Şimdilerde en cazip "şeytan", Malezya'dır! Hele de çarpıtılmış "mahalle baskısı" gözlüğüyle bakıp Türkiye'yi nasıl 'Malezyalılaştıracaklarını' düşünmek müthiş heyecan verici!
Halbuki ben sevgili Ece'nin Malezya röportajını okudukça Türkiye'nin niye Malezya olmayacağını daha net görüyorum!
Türkiye yüz elli yıldır Batı'ya giden bir otobüs. Bu otobüsteki 'mahalleliler' de Batılı hayat standartlarına özeniyor! Bizim 'İslamcılar' özgürlüklere, demokrasiye, Batı ile siyasi ve iktisadi entegrasyona taraftar; hatta bankalarımızı Batılılara satıyorlar!
Malezyalı İslamcılar ise Müslümanların paralarını İslami bankalara yatırmalarını mecbur tutuyormuş!
İki otobüsün yönü aynı mı?
Din, kitapta tektir. Sosyal hayatta türlü çeşitlidir. Hz. Ali de, onu "kâfir" diye şehit eden Hariciler de Müslümandı! Yunus Emre de "Molla Kasım" da Müslümandı.
Günümüzde de çeşit çeşit!
Genelleme yaparak, otobüslerin aynı yöne gittiğini zannederek "korku" yaratmanın, "şeytan"la savaşmanın dayanılmaz bir hazzı var ama hiç de gerçekçi değil.

Taha Akyol, Milliyet, 28 Eylul, 2007

Pazar, Eylül 23, 2007

Piknik...PiKniK



Bugun DC'de hava cok guzeldi. Onceden kararlastirdigimiz uzere, DC'nin icerisinde bir vaha olan Capital Crescent Trail uzerindeki Fletcher's Boat house yakinindaki piknik alanina gittik. Kalabalik bir gruptuk ve herkes bir iki sey hazirlayip getirdigi icin masamizda yok yoktu: Kisir, mercimekli kofte, patates salatasi, peynirli kek, her turlu sarkuteri ve peynir, pogaca, portakalli kek, cevizli brownie, zeytin, zeytin ezmesi, sogus domates/salatalik, soguk icecekler veeeee tabi ki CaYYY. Turk olur da cay olmaz mi! Hem termoslarda onceden demledigimiz caylari ictik hem de mangal atesinin uzerinde cay demledik. Deniz topuyla voleybol oynayip, kesif yuruyusleri yaptik. Kano kiralamaya niyet ettik ama kiyafetlerimiz uygun olmadigi icin vazgectik, biraz da usendik. Gunun sonuna dogru 'taboo' adli bir oyun oynadik, cok keyifliydi. Tabi bol bol da fotograf cektik.

Aynen katiliyorum

[Yorum - Leyla İpekçi] Türbandan korkanlara açık mektup
Siz her ne kadar tek cümlesini kesip manşetlerinizle ısıtmaya çalışsanız da Prof. Şerif Mardin, türbanın üniversite öğrencilerine serbest bırakılması gerektiğini söylüyor, başka profesörler de.

Evet, aynı inanca sahip erkekler rahatça okurken, türbanlı kızların siyasi simge denilerek kapılardan çevrilmesini, evlerine hapsedilmesini, meslek sahibi olamamasını alkışlamak mümkün değil. Evet, insan hakları ihlali söz konusu. Cinsiyet ayrımcılığı da cabası. Elbette hak ve adalet duygumuz da zedeleniyor. Toplumsal algının bütünlüğü adına türbanın üniversitelerde serbest bırakılmasını savunuyoruz doğru. Ama hepsi bu kadar değil. Farklı boyutları var. Diyorsunuz ki: "Türban serbest bırakılırsa, türbanlılar Müslüman değil misiniz gerekçesiyle başı açıkları üniversiteye almayacak." Böylesine kesin bir veri bu sizin için. İddia bile değil. İnfaz. İnsanın iç dünyasının, kalbinde olanın hükmünü vermek kimseye düşmezken, o insanın niyetini okumakla kalmayıp koskoca bir topluluğu bir genellemeye indirgiyorsunuz. Dünyaya hangi tanımlarla esir düştüğünüzü görmüyor musunuz? Tanımadığınız biri için yaptığınız her tanım öncelikle sizi kendi dünyanıza hapsediyor. Öte yandan "türban serbest olursa başı açıklara mahalle baskısı uygulanacak, yakında türbansız öğrenci kalmayabilir" derken, bizzat sizin bu hükmünüz 'mahalle baskısı'ndan çok daha öte bir baskı oluşturmuyor mu? Tam da sivil bir anayasa hazırlandığı şu günlerde?

"Türban masum inanç gereği bir örtünme değil, siyasi simge" diyorsunuz. Bu yargı mesela, masum bir inançtan ne anladığınızı iyice ele veriyor doğrusu. Sizin için inanç yalnızca gizemli bir zevk unsuru, kişisel hazza yönelik bir tüketim metaı anlamına geliyor. Söyledikçe içeriğini yitirecek, genleriyle oynanmış, yıpratılmaya açık alelade bir kelime belki de sizin için. 'Masum' tanımıyla pekiştirmeksizin kullanamıyorsunuz inanç kelimesini. Bu da sizin inancınızdır, kimse bir şey diyemez. Ama söyleyin: Eylemle sınanmayan bir niyet gerçek olabilir mi? Ya sorumluluk almadan inanmak nasıl mümkün olabilir? Sevdiğiniz biri için kılınızı kıpırdatmadıktan sonra onu sevdiğinize nasıl inandırabilirsiniz kendisini? Türbanın, kendini geleneksel ve taşralı büyüklerinden ayıran kadınların örtünme biçimi olduğunu, sayılarının zaten bu kadar çok olduğunu, şimdilerde sizin yakınınıza geldikleri için daha 'görünür' olduklarını bir türlü anlamak istemiyorsunuz. Bu stili beğenir veya beğenmezsiniz ama kendi vehimlerinizden güçlü bir 'siyasi imge' yaratabileceğinize niye bu kadar şartlanmışsınız? Şehir, tüketim, üstün zevkler, steril değerler, birtakım 'süslü' erdemler salt sizin yaşam alanınıza mı ait olsun istiyorsunuz? Hayatı nimet ve külfetleriyle bir bütün olarak paylaşmaktan niye bu kadar korkuyorsunuz?

Saraybosna'ya, İsfahan'a, Halep'e, İskenderiye'ye, Şiraz'a, Şam'a, Beyrut'a, Amman'a bir bakın. İster daha doğuya, ister batıya, güneye gidin. İslam oralarda şehirlerden çekilmediği, taşraya hapsedilmediği için, alt sınıflara terk edilmediği için kadınların vücut dillerine türbanın nasıl yansıdığına tanık olun. Onların dünyayla ve kâinatla kurdukları ilişkiye, medeniyetle aralarındaki görünür ve görünmez bağlantılara eşlik edin. Örtüyle kadın arasında hışırdayan kadim ilişkinin metafizik boyutlarını sezmeye çalışın. Baktığınız her türbanlıda bir Taliban prototipi görme kararlılığıyla hangi kültürün farklılıklarına varabilirsiniz?

Örtünmenin nefsi yok eden değil, nefsi insanın kendi denetimine emanet eden özgürleştirici boyutunu anlamak için İslam'ın kalbinde yüreğinizin atması hiç gerekmez. Hak vermeniz de gerekmez elbette. Yalnızca bir merak, bir anlama çabası gerekiyor size. Çünkü insan bilmediği şeyden korkar. Bugün emperyal devletlerin en güçlü dayanaklarından biri olan 'İslam korkusu' siyasetlerinin tuzağına bu kadar rahat düşmezdiniz daha güçlü bilgi sahibi olsaydınız. Zamanın ruhuna dünyanın her tarafından asırlardır kendi metaforlarını taşıyan örtünme biçimlerini getirip Türkiye'ye mahsus bir siyasi simge tanımına sıkıştırmak ne kadar da küresel bir yanılgı?

Kamusal alan diye yaptığınız tutarsız tariflerin hiçbir yaşam pratiği olmadığı halde (sağlık kuruluşu veya sokaklar bir kamusal alan değilken yüksek eğitim kuruluşları veya Meclis olabiliyor), siyaset bilimine ait çoğulcu bir tanımı, sosyolojinin tüm imkânlarını inkâr ederek kendi dağarcığınıza uygun olarak yeniden ürettiniz. Kamusal alan bu ülkede bir avuç seçkincinin 'özel mülkiyeti' midir? Sadece size ait bir yaşam algısında, size benzedikleri oranda var olma hakkı tanıdığınız insanlardan daha ne kadar soyutlanacaksınız? Sizin gibi olanlar mı siyaset yapmaya, okuyup 'adam' olmaya layıktır? Öteki ile kamusal alanda beraber olmayacaksanız nerede olacaksınız ki?

"Türbanlılar gelip başı açıkları da kapatacak" diyorsunuz. Mesela bunu nasıl yapacaklar hiç düşündünüz mü? Bir totaliter devlet kurmaksızın, ellerine silah almaksızın, teker teker türbanlılar bunu nasıl yapacaklar? Bir zamanlar sizin onları açmak için kurduğunuz ikna odalarına sizi soksalar inandırıcı olur muydu? Bazı türbanlı öğrenciler bir araya gelip çete mi kuracaklar, organize suç örgütü mü oluşturacaklar sizi zorla kapatmak için? Anayasa maddelerini bir bir çiğnerken de yargı mercii müdahale etmeyecek mi onlara? Bu ülkede askerî darbe olasılığı, türbanlıların başı açıkları zorla kapatmasından daha mı düşüktür, daha mı yüksek?

Türbanlıların bireysel baskı uygulayarak açıkları örteceğinden korkmak, İslam'a ait en basit terminolojiden bihaber olmaktır. Öte yandan bu nasıl bir niyet okumadır ki? Eğer peşin hüküm ve önyargılar bir insanın gelecekte nasıl davranacağına dair yeterli bir veri oluştursaydı, birbirimizi tanımak, anlamaya çalışmak, ilgi duymak, ilişki kurmak gibi insani yaklaşımlara gerek kalmazdı. Peşin hüküm kaskatı bir yumaktır ve insanı tek bir zaman kipinde taşlaştırır. Onun iradesini, kaderini, arzularını, değişim ve dönüşümlerini, hayallerini elinden alır. Onu kaba bir genellemeye indirger. Kaba genellemeler kısa yoldan bizi her zaman haklı olmaya, hakkı hep kendimize atfetmeye götürür. Haksızlığı ise hep öteki'ne mal ederiz. Bunun adı her dilde faşizmdir. Hakkı salt güçlü olana atfetmek, adalet duygunuzu zedelemiyor mu?

"Başörtüsü ninelerimizden beri takılıyor kimse de karışmıyordu, hiçbir sorun da olmuyordu" diyorsunuz. İstiyorsunuz ki, moda diye bir kavram sadece sizin giyinme biçiminizi değiştirsin, yalnızca sizin için etek boyları, pantolon paçaları genişlesin, darlaşsın, ama başkaları seksen yıl öncesinin giyinme biçimiyle kendini ifade etmeye çalışsın. Bu mudur hak? İhtiyarlardan daha iyi bildiğiniz şeyler sizin icatlarınızdır. Ruhu siz icat etmediniz. Ne de bu dünyayı. Suyu, toprağı, ateşi burada buldunuz yalnızca. Unutuyorsunuz. Hep 'dogma dünya' olsun istiyorsunuz. Kendi yarattığınız putlara taptığınız, kendi vehimlerinizi çoğalttığınız, salt kendi doğrularınızı 'evrensel değer' diye kutsamaya kalktığınız o dogma dünyada başkalarının ruhuna neden acaba sığdıramıyorsunuz takma kanatlarınızı? Haykırıyorsunuz şimdi. Etek boylarında, göğüs dekoltelerinde sizin ölçütlerinize endeksli mutlak bir uzlaşı sağlansın istiyorsunuz. Cumhuriyetin en temel kazanımları sizin algınızda tektip bir kadın görüntüsüne hapsolsun. Hep böyle kalsın. Bunun için mi kazandık Kurtuluş Savaşı'nı tesettürlülerle, hocalarla, imamlarla hep beraber? Ve şimdi sizin zihin ve kalplerimizde keskin bir bıçak darbesiyle bizleri iki cepheye ayırma çabanıza rağmen sabırla yaşatmaya çalışıyoruz cumhuriyeti, 'bütün' kalmaya çalışıyoruz vesselam.
LEYLA İPEKÇİ
23 Eylül 2007, Pazar

Perşembe, Eylül 20, 2007

La Boheme


Su Puccini buyuk adammis! La Boheme'i kacinci seyredisim ya da dinleyisim hatirlamiyorum bile ama her seyrettigimde daha cok keyif aliyorum. Hele bu kez, Kennedy Center'de, modern uyarlamasini seyretmek cok guzeldi. Laptop'lu, bembeyaz Ikea sofali, film gostermeye yarayan ozel bir makineyle goruntulerin beyaz bir perdeye yansitildigi modern bir Paris dairesinde geciyor. Daireden daha cok loft'a benziyor aslinda, yuksek tavanlari, metal ve minimal dekoruyla. Arka planda resmen yagmur yagdiriliyor, efekt filan degil.Ultra-modern salon disindaki sahneler de ultra-chic, cok guzel kizlarin ve erkeklerin eglendigi, hatta travestilerin hava fisekler atilan sahnesinde dans ettigi bir gece klubunde geciyor. Simdi 19. yuzyilda bestelenmis bu klasik operanin (Premiere 1847 yilinda Turin'de, Teatro Regio'da yapilmis) boyle bir dekorla sahneye konmasinin kel alaka oldugunu dusunebilirsiniz. Ama oyle degil iste!!!Kesinlikle on yargili olmamak lazimmis. Polonyali direktor oyle guzel uyarlamis ki, su ana kadar seyrettigim en iyi, hatta klasik versiyonundan bile cok daha guzel bir yapit cikmis ortaya. Tabi bir de hangi opera olursa olsun en iyi egitimli ve en deneyimli sanatcilar tarafindan seslendirilmesi 'iyi' ve kaliteli operayi kotusunden ayiran en buyuk ve hayati etmen. 17 Eylul Pazartesi gecesi, yani benim gittigim aksam, sahneye cikan, ozellikle basroldeki, sanatcilar o kadar iyi ve o kadar profesyoneldi ki, hani 'su gibi soylediler' diye bir deyim vardir ya, aynen oyle, su gibi soyleyerek ruhumuzu yikadilar. Rodolfo rolundeki tenor Vittorio Grigolo, La Scala'da premier'ler yapmis, rahmetli Pavarotti'nin ogrencisiymis. Hatta Rodolfo rolunu Pavarotti ile calisarak mukemmellestirmis! Mimi rolunu, odullu, yine La Scala tozu yutmus Italyan soprano Adriana Damato, Musetta'yi Amerikali, bol odullu diger soprano Nicole Cabell ve Marcello'yu da cok yetenekli ve odullu Koreli bariton seslendirdiler. Benim icin cok keyifli bir geceydi. Sanata ve sanatciya deger veren insanlarla beraber, maximum emek ve caba sarfedilerek, binbir turlu sikintilarla ve ozenle ortaya cikarilan boylesine buyuk bir yapiti seyretmek inanilmaz tatmin ediciydi.

Çarşamba, Eylül 12, 2007

Kirmizi+Beyaz Et farketmiyor, Yi-Ye-Mi-Yo-Rum

Yavas yavas vejateryanliga dogru ilerlemekteyim. Etten su aralar acayip tiksiniyorum ve bana hic de eskisi kadar cekici gorunmuyor. Hele de gecen aksam izledigim bir programda, Arjantin'de, inekleri nasil yavrularindan ayirip, o kucucuk buzagilari bagirta bagirta dagladiklarini, erkek inekleri sirf etleri daha lezzetli olsun diye acimasizca hadim ettiklerini ve oracikta testislerini kizartiverip, daha hayvancagizin acisi dinmeden, gule oynaya yediklerini gorunce bir daha et yememeye and ictim. Zaten 4-5 aydir agzima koymuyordum, simdi et ile iliskim tamamen bitmis oldu. Insanoglu ne kadar vahsi Allah'im. Herseyi yok etmekte uzerimize yok. Dunya gezegeninin suyunu cikardik zaten bakalim sirada ne var? Yakinda Ay'a tasinirsak cok zaman almaz orayi da vahsiligimiz, ac gozlulugumuz, bencilligimizle darmaduman ederiz.

Ayy...eti hayatimdan cikardim ama su hayvanlarin hadim edilme goruntusunu aklimdan bir turlu cikaramiyorum.Cok etkiledi beni inanamazsiniz. Kendall durumumun post-traumatic stress oldugunu soyluyor. Aklima geldikce agliyorum cunku. Kucuklukten kalma travmalar da var tabi. Hic unutmam bizim yazlik evin arka bahcesinde, onumuzde, arkamizda, sagimizda, solumuzdaki evlerde oldugu gibi, koyunlar, kurban bayrami vesilesiyle resmen bogazlanirdi. Zavalli hayvanciklar once debelenir debelenir sonra da kurtulus olmadigini anlayinca melul melul kaderlerine boyun egip teslim olurlardi. Gerisini hepimiz biliyoruz. Bogazlari isin ehli biri tarafindan kesilir, kani akitilir, bu arada hayvancik debelenmeye devam eder, sonra derisi yuzulur, tuzlanir, etleri ve organlari yeni kalaylanmis bakir tepsilere doldurulur, ihtiyaci olan konu komsuya dagitilirdi. Biz de bu arada ablamla kacacak delik arar, taze et kokusundan ve kanli organ goruntulerinden uzaklasabilmek icin sahile giderdik. 1-2 hafta oncesinden koyun bizim evin bahcesinde ikamet ettigi icin, o zamana kadar arkadasimiz olmus, sevdigimiz, besledigimiz bu sirin hayvani kaybetmenin, gozlerimizin onunde kesilmesinin sokunu atlatmaya calisirdik. Turkiye gibi gelismekte olan bir ulkede bu gelenegin sosyal yardimlasmadaki rolunu yadirgamiyorum ancak bizlerin, bizim kusagin ve hala bu goruntulere maruz kalan cocuklarin uzerinde ciddi psikolojik bir travma yarattigina inaniyorum.

Pazar, Eylül 02, 2007

Gulelim mi, aglayalim mi?

"Maalesef dünkü gazetelerde eğlenceli olması mecburi pazar yazısına konu olabilecek kadar komik tek bir şey vardı:
30 Ağustos resepsiyonu!
Tayyip Bey'in Referans gazetesinden Nuray Başaran'ın dans davetini "Hiç beceremem!" diyerek reddetmesi zaten komik de esas komik olan daha geniş resimdeki bu "asri hayat" komedyası!
Gazetelerdeki resepsiyon fotoğraflarına bakılırsa, "Bessame mucho" çalınırken görüntü epey tuhaf. Tayyip Bey ve diğerleri yerlerinde sıkıntıyla oturuyor önde komutanlar, eşleri vesaire dans ediyor.
Bu fotoğraf muhtemelen memleketteki toplumsal ayrışmayı yansıtması açısından çarpıcı, anlamlı gelebilir kimilerine. Bana çarpıcı gelen ise böyle durumlarda "muhafazakârlara karşı çağdaş hayatı savunmak" adına düştüğümüz tuhaf durumlar. Sormak isterim?
O gece, o resepsiyonda dans edenlerden kaçı o danstan keyif aldı?
Ya da o çiftlerden kaçı hakikaten ikili dansların hastası?
"Bessame mucho" dans edenlerin gündelik hayatında ne kadar var?
Bir de ister istemez absürd komediyle beslenen aklım hep şöyle tuhaf görüntüler hayal ediyor:
Ya bir gün bu resepsiyonlardan birinde çok sıkılan AKP kabinesi aniden erkek erkeğe dans etmeye başlasa?
Bıyıklı ve son derece sıkılmış adamlar bu çağdaş yaşam işkencesine daha fazla katlanamayıp aniden böyle bir isyana girişseler?
Ya da mesela Cumhurbaşkanlığı Konutu'nda verilen resepsiyonlarda çağdaş Türkiye'nin "Dans edilsin!" emrini yerine getirmeye karar vermiş başörtülü hanımlar "kız kıza" dansa girişseler...
Artık mesela cidden böyle bir gelenek yerleşse... "Avrupa'nın tekniğini alacağız, değerlerini değil" diyen Türkiye, karikatürleşen halini böyle bir noktaya taşısa...
Pazar yazısı geleneği böyle bir şey işte. Ya da bu memlekette devlet erkânı magazin karakterlerinden daha da fena eğlenceli aslında."

Ece Temelkuran, 2 Eylul 2007, Milliyet

Cumartesi, Eylül 01, 2007

I think people attract similar people and somehow they are meant to meet each other in this life. Last night, I was invited to a farewell dinner at a Turkish restaurant in DC. I met the Star of the night through my boss and found her quite charming, warm and friendly. Maybe the fact that she is German and has lived in different countries and soaked up in many cultures made her dear to my heart. It was a fun night and we had lots of Turkish food and wine accompanied by lots of laughter. The dinner table almost represented the half of the globe, consisting of people from Germany, Turkey, India, Israel, Egypt, Ethiopia, US and Brazil. On the side of the table I was sitting at, I had a chance to get into more intimate conversations with my new friends from Brazil, India and Israel. The charming and quite chic middle-aged Brazilian lady turned out be a painter and sculpture artist. As she was giving me her beautifully embellished business card, I could hardly take my eyes off her very interesting metal necklace. The Indian guy who was sitting next to me was a computer geek working in telecommunication business whereas the old Jewish guy turned out to be a professional photographer and dancer whose mother had a Turkish citizenship. I was happy to finally have met a professional photographer and poured him down with my endless questions relating to where I could take classes, which schools he recommends, how I could join their meetings etc. It was pretty useful for me and he promised to get in touch with me later.

There was something different with the Brazilian artist that I liked and made me feel from the very beginning of the dinner that I had to be friends with her somehow. As we talked more deeply, we realized that we all, Indian engineer, Brazilian artist and me, are very much into the vague and abstract issue of energy and metaphysics, energies that surround us; that come from all directions and every object in the universe, especially from other human beings. To my surprise, the Indian engineer was carrying a copper pendant around his neck to balance his energy while religiously practicing Transcendental Meditation (TM) which is a type of meditation I was googling like crazy and trying to learn how to do couple months ago. On the other hand, the Brazilian artist was talking about how she would shield herself from other people's negative energy and how she would meditate daily. In fact, she was told by a priest that she had some healing powers and she could cure people but she had to work on it. I think the real bonding occurred when I suddenly found myself (I do not remember how it happened. I know that she insisted a lot)reading her coffee cup. Honestly, I have no idea how to read a coffee cup. Back in Turkey, my mom used to make up some stories for fun after almost each coffee ceremony. This turned out to be a sort of ritual for us to come up with an excuse to share our not-so-secret stories with mom and our beloved granny. Anyway, as I was looking into her cup, I said to myself: "You might not know anything about coffee reading, but now, for the sake of tonight and this nice lady, you have to concentrate and have to see and imagine things in these deep dark coffee grounds. You better be good!" Apparently, I WAS good and she was almost shocked at what I had said to her about her life and thanking me thousands times and insisting she would have another coffee for more reading which I rejected very politely. As the night was nearing its end, I looked at my boss on the other side of the table and I could see the impression on his face and read what it was telling, telling: "Oh boy, I did not know my analyst of six years could read coffee cups so well. If I knew, our political speculations could have been much more accurate and much better. Damn!" :-)

Cuma, Ağustos 31, 2007

Washington DC is empty during these days. US Congress is on holiday and this weekend is a long week-end because of the Labor Day. So, there are not many people around. In taking advantage of the summer lull, I leave work early to go home and take looooong naps or go to my yoga class if I have enough motivation. The other day, I got together with a new friend of mine whom I met her at another friend's brunch party couple weeks ago. I find her quite nice and chatty. We decided to go to the Open City, right near the Woodley Park metro station. I kept noticing that place before but never had a chance to swing by. We sat there couple hours and sipped our teas (I had oolong tea which was very nice and aromatic) as we did mostly a girly talk, where to go for waxing, nail polishing, hair cut, which places to visit in DC and etc...Anyway, I like this new-to-me place which serves from early morning until 2.00 pm at night. This is quite rare in DC since every restaurant close their kitchens around 11 pm. Open city also serves breakfast no matter what time you go there. If you want to hang out after clubbing in nearby Adams Morgan, you might want to go there and have a soup or pick up something light from the yummy breakfast menu. It actually reminds me my days in college where we used to go to the famous Servet bufe in the wee hours of the night (every person who has studied at Bogazici University knows about this bufe which was right off the South Campus and used to serve the best durums -meatballs wrapped in pita with some veggies- in Istanbul)to satisfy our hunger after long hours of, unfortunately, studying, not CLUBBING.

Çarşamba, Ağustos 22, 2007

Herseyimiz bati ozentisi olmak zorunda mi?

Bugun okudugum bir haber beni yine, yeniden bu soruyu sormaya sevketti. Efendim unlu bir modacimiz Hayrunnisa Hanim'in basortusune takmis ve soyle bir yorumda bulunmus: "Daha çok 1940'larla 1950'lerin Hollywood cazibesini geri getirmeyi düşünüyorum." Cunku Hayrunnisa Hanim su anki basortusunu baglama stiliyle yeterince batili, Hollywood-vari gorunmuyor, ve bu, Turkiye'de bazi kesimi rahatsiz ediyor. Ki o kesim Turkiye'yi sadece kendi prizmasindan gorup, herseyi, zorlama ve igreti duran kendi 'batililik' suzgecinden gecirmeye calisiyor. Digerlerine asagi, oteki, 'zenci' muamelesi yaparak ve dikisleri bozuk, renkleri uyumsuz olsa da, kendi diktigi batililik entarisini zorla giydirmeye calisarak. Kilik kiyafet yasaklari dayatarak, sarap icmeleri, bati enstrumanlari calmayi tesvik ederek, sacini boyayip mini etek giydirerek ve Ibrahim Tatlises yerine Aznavour dinleterek tek bir yasam bicimi dayatmaya calisiyoruz hep. Niye ulkemizin cok kulturlulugu, renkliligi, fakliliklari ile hep birarada, birbirimize saygi gostererek ve herkesi inandigiyla basbasa birakarak yasamayi benimseyemedik? Cogulcu ve demokratik olmanin geregi de bu degil mi zaten? Her turlu yasakci zihniyete hayir demenin olgunluguna ne zaman ulasacagiz?

Pazar, Ağustos 19, 2007

All I want is...



peace, peace, peace, Peace with a big P. We cannot escape from ourselves. We cannot hide, we cannot constantly run away. Why don't we sit then, sit silently, patiently, quietly and face our fears, sense our feelings, our very deep feelings and thoughts, thoughts that we try dismissing all the time, fearing like nothing else, why don't we face OurSelves with everything, every quilt, every misery, every single thought and emotion? Why? Why is it so hard to put up with ourselves? What makes this encounter with our inner selves so difficult? How far can we escape? Not much...We cannot escape, we cannot fast forward or rewind. Life is now. Our life is unfolding right now. We are not in life, we are the Life. We just need to stay at this moment and accept every piece of us, every part of us and embrace both our demons and angels. After all, we are all human beings, one of the most complex creatures in this world.

I quote from the book "Eat, Pray and Love" by E. Gilbert and we all should remember this:

"Yogic sages say that all the pain of a human life us caused by Words, as is all the joy. We create words to define our experience and those words bring attentdant emotions that jerk us around like dogs on a leash. We get seduced by our mantras (I am a failure...I am lonely..) and we become monuments to them. To stop talking for while, is to attempt to strip away the power of words, to stop choking ourselves with words and to liberate ourselves from our suffocating mantras."

"I looked at each thought, at each unit of sorrow and I acknowledged its existence and felt (without trying to protect myself from it) its horrible pain And I would tell that sorrow, "It is OK. I love you. I ACCEPT you. Come my heart now. It is over." I would actually feel the sorrow (as if it were a living thing) enter my heart (as if it were an actual room). Then I would say "Next?" and the next bit of grief would surface. I would regard it, experience it, bless it and invite it into my heart too. I did this with every sorrowful thought I'd ever had-reaching back into years of memory-until nothing was left. Then I said to my mind, "show me your anger now". one by one, my life's every incident of anger rose and made itself known. Every injustice, every betrayal, every loss, every rage. I saw them all, one by one, and I acknowledged their existence. I felt each piece of anger completely, as if it were happening for the first time, and then I would say, "Come into my heart now, You can rest there. It is safe now. It is over. I love you."

"I knew then that this is how God loves us all and receives us all, and that there is no such thing in this universe as hell, except maybe in our own terrified minds. Because if even one broken and limited human being could experience even one such episode of absolute forgiveness and acceptance of her own self, imagine,just imagine, What God, in all His eternal compassion, can forgive and accept."

"My heart said to my mind in the dark silent of that beach: "I love you. I will never leave you, I will always take care of you."

Cumartesi, Ağustos 18, 2007

George Washington's Estate in Mount Vernon
















It was a short journey back in the history, very informative and interactive. I very much enjoyed our trip to Mt. Vernon yesterday. Though I have been living here for 7 years, I did not have a chance to go there before. Thanks to my dear friend Sevgi, this time, despite the hot weather, we went, we enjoyed, we had so much fun. Driving was a bit uncomfortable since we did not have AC. Our shirts and pants were literally soaked with sweat.Ighhh...But the trip was worth it! The gardens and estate are so gorgeous, perched in a wide-open farm land which is cut through by the Potomac river. The main house has a gorgeous view of the river, surrounded by century-old trees and lush gardens. We had the tour of the mansion where G. Washington spent all his life until his death in 1799. I learned so many things that I had no idea before. As I was listening to the interpreter, I tried to imagine their lifestyle back then in the 18 century when we were being guided from one room to another. How did they sleep , how did they eat, how did they dress, who were their guests&friends, how did they interact with their slaves???? Our guide gave us a separate tour of the slave quarter and talked about the slavery in general and the slaves living in the estate in specific. He was a cool and open-minded guy who finished his talk with an interesting question: "how do you feel about the slavery today when you all wear a shirt made in China?" I am asking you the same question with a different twist:"how do you feel when you know that you wear a diamond jewelry whose stone comes from a diamond mine in a bloody war zone?"

Perşembe, Ağustos 16, 2007

Kac gundur yazamadim. Ihmal ettim biliyorum ama hakli gerekcelerim vardi. Neyse bugun kendimi biraz daha iyi hissediyorum. Sanirim bunda uzun zamandan beri gormedigim arkadasimin beni ziyarete gelmesi ve Pazar'a kadar kalacak olmasinin etkisi de var. Dun aksam geldi. Bugun beraber geldik ise. Daha once bizde calistigi icin, masasina oturdugunda sanki hic gitmemis gibi hissettim. Insan beyni gercekten cok ilginc. Hele zaman kavrami!!!Bazen hersey biraktigimiz yerden devam ediyormus gibi bir his, bazen ise tam tersi...Zaman kavrami tabi ki bize ait bir olgu ve cok yaniltici. Olmasaydi nasil yasardik acaba?

Her neyse, bu arada, DC'de oturanlar ve arabasi olanlar icin harika bir ciftlik kesfettigimi soylemeliyim. Gecen gun sagolsun bir arkadasim beni goturdu. Ismi 'Butler's Orchard.' Germantown'da. Kisaca soyle soyleyeyim: Eger Turkiye'de yediginiz lezzette, hatta daha bile leziz seftali yemek isterseniz, mutlaka oraya gidin derim. Ben 1 peck, yani yaklasik 8 kilo kadar seftali, bir suru domates, kabak, misir, patlican, kirmizi sogan ve de armut aldim. Tum urunleri tazecik, tarladan direk olarak satisa sunuluyor. Bu aralar rasberry ve blackberry zamani ayrica. Tarlaya girip toplamak isterseniz karton kutular veriyorlar ellerinize. Oldukca zevkli. Seneler once ablam geldiginde yapmistik. Toplarken yemekten ishal olmustuk ertesi gun.

Bu haftasonu George Washington'un evini ziyaret etmek icin Mount Vernon'a gitmeyi planliyoruz. Izlenimlerimi yazarim sonrasinda.

Bugun yagmur yagiyor. Nihayet! Eskiden hic sevmezdim ama simdi artan kurakliklar ve degisen mevsim dengeleri sebebiyle artik yagmur yagdiginda mutlu oluyorum. Turkiye'nin cok ihtiyaci var bu aralar. Ankara'da yasasaydim susuzluktan deli olurdum herhalde. Niye hep yumurta kapiya geldiginde onlem almaya basliyoruz? Hic mi akillanmiyoruz biz? Bu kadar kafasi calisan ve ongorulu insan varken, niye hep ayni sonla karsilasiyoruz? Ne zaman degismeye basliyacagiz? Uzaktan ahkam kesmek kolay diyebilirsiniz ama hakli degil miyim?

Çarşamba, Ağustos 08, 2007

Hayyam'dan bir kac dize, hic unutmamamiz icin...

Senden benden önce de vardı bu gün bu gece
Felek dönüp durmadaydı hep bu gördüğünce
Usulca bas toptağa, çünkü bastığın yer
Bir güzelin gözbebeğiydi beş on yıl önce.

Bu varlık denizi nerden gelmiş bilen yok;
Öyle bir inci ki bu büyük sır, delen yok;
Herkes aklına eseni söylemiş durmuş,
İşin kaynağına giden yolu bulan yok.

Tanrı evrenin canı, evrense tek bir beden
Melekler bu bedenin duyuları hep birden
Yerde gökte canlı, cansız ne varsa birer uzuv:
Budur Tanrı birliği, boştur başka her söylenen

Gönlünü hoş tut, sonu gelmez kaygıların
Gök kubbede çatışması bitmez yıldızların
Senin toprağa karışacak bedenlerinse
Tuğla olacak sarayına başkalarının

Senden benden önce kadın erkek niceleri
Şenlendirip süslediler dünya denen yeri
Senin tenin de toprağa karışacak yarın
Senden beslenecek nice insan bedenleri.

Yaşamak elindeyken bugüne bugün,
Ne diye bırakır, yarını düşünürsün?
Geçmiş, gelecek, kuru sevda bütün bunlar;
Kadrini bilmeğe bak avucundaki ömrün

Cuma, Ağustos 03, 2007

Eckhart Tolle'dan alintilar...

"Cogu antik dinler ve ruhsal gelenekler, belli bir gorusu paylasirlar: "Normal" zihin durumumuzun temel bir bozukluk icerdigi gorusunu. Iyi haber: Insan bilincinin radikal bir degisim gerceklestirme olasiligi. Hindu ogretilerinde bu degisime "aydinlanma" adi verilir. Isa ogretilerinde ayni kavram kurtulus olarak gecer ve Budizm'de aci cekmenin sonu olarak tanimlanir. Insanligin en buyuk basarisi sanat, bilim ya da teknoloji eserleri degil, kendi bozuklugunu, kendi deliligini taniyip kabul etmesidir."

"Insanligin simdilik kucuk ama giderek artan bir yuzdesi, eski egoist zihin kaliplarini kirarak yeni bir bilinc boyutuna ulasmaya basladi bile. Bu yeni bilincin merkezinde, dusuncenin otesine gecebilme, kendi benliginizde dusunceden cok daha genis bir boyutu algilayabilme yetenegi yatiyor. Artik kimliginizi ve benlik duygunuzu o kadar onemsemeyecek, kendiniz olarak algiladiginiz eski bilinc yapinizdan uzaklasacaksiniz. "Kafamdaki ses" in BEN olmadigini bilmek ne buyuk bir ozgurluk! Peki o zaman ben kimim? Dusunceden onceki FARKINDALIK, dusuncenin, duygularin, ya da duygusal algilarin gerceklestigi bosluk. "

"Dunya, bicimin dis ifadesidir ve ictekinin bir yansimasidir. Kollektif insan bilinci ve gezegenimizdeki yasam, ozunde birbirine baglidir. "Yeni bir cennet" insan bilincinin degisim gecirmesidir ve "yeni bir dunya" bunun fiziksel alemdeki yansimasi olacaktir."

ps. Kitaplarla aramda ilginc bir iliski var. Soyle ki hem Turkiye'de hem de Amerika'da bir suru kitap siparisi verir, evi "aman Tanrim ben bunlari ne zaman okuyacagim?" dedirtecek sekilde kitap yiginlariyla doldururum. Tabi sonrasinda bazi kitaplari unutur, raflarda kendi hallerine terkederim ister istemez. Ancak bir gun gelir ki, ki o gun mutlaka gelir, ve o gunun gelmesi o zamanki duygusal, zihinsel durumumla ilintilidir, o kitaplardan ihtiyacim olani, ruhum, susuzlugunu gidermek icin vahaya dogru yol alan bedevi gibi, kitapligimdan alir cikarir ve benim kitapla seruvenim baslar. Iste Tolle'un kitabi da tam boyle ihtiyacim olan bir anda elime dusuverdi. Turkiye'deyken gecen sene satin almistim "Var Olmanin Gucu" adli kitabini.Bu arada eger bu yazari seviyorsaniz, burada yeni kitabi piyasaya cikti. Bakiniz.

Çarşamba, Ağustos 01, 2007

New York New York










Ilk iki fotograf New York'un en buyuk oyuncak magazasi FAO Shwartz'da cekildi. Sandviclerin fotografini cheesecake'leri ve kosher etleri ile unlu Carnegie Deli'de cektim. Niye Amerikalilar obez derseniz iste bu yuzden. Onun altindaki fotograf 53. ve 6. caddelerin kosesindeki yahudi olduklarini tahmin ettigim meshur donercinin gece vardiyasi. Diger fotograflar Central Park'tan.

Insanliktan uzak yasamak

New York sehri icin olup biten biri hic olmadim. Hatta New York'u cok sevenlerin niye New York'u cok sevdiklerini, o sehre kac kere gitmeme, ve her defasinda "acaba ben bir sey mi kaciriyorum, nesini goremiyorum" dememe ve dort goz, dort kulak sehri tavaf etmeme ragmen anlamis degilim. Bu sehir bana, kocaman, gokyuzunu kaplayan kirli siyah binalari, korkunc trafigi, karinca suruleri gibi koloni seklinde yasayan insan yiginlari, pis caddeleri, her adim basi karsiniza cikan akli dengeleri bizlerden farkli evsizleri (yanlis anlamayin, bu insanlar icin uzuluyorum, demek istedigim karsima cumburlop gibi cikip birseyler istediklerinde onlardan cok urktugum), yazlari cehennem sicagi gibi isinan ve korkunc kesmekes, kusuk ve ter kokan eski metro hatlari ile hic de cekici gelmiyor. Gecen haftasonu gittigimde yine yanilmadim hislerimde. Yazin gobeginde olmak daha da bir sevimsiz kiliyor bu sehri. Insanlarin hayat seviyelerindeki ucurumlari bu kadar net gorebileceginiz nadir sehirlerden biridir herhalde New York. Central Park'in hemen dibindeki milyon dolarlik plazalarda, soforleri ve apartman bekcileri ile yasayan kesimin hemen yanibasindaki sokaklarda pislik, fakirlik ve bir nevi varos havasi hakim. Sehirde gokyuzu kaybolmus. Buradaki insanlar, gokyuzu ile yeniden bulusabilmek ve biraz gunes alip, temiz hava soluyabilmek icin Central PArk'a akin ediyorlar haftasonu. Her yer muazzam insan kalabaliklari ile dolup tasiyor. Enteresan, benim icin siradisi ve hoslanmadigim bir hayat tarzini secmis bu insanlar. Dogadan, havadan, dogalliktan, gulumsemeden, samimiyetten uzak yasayip, hayatlarini kazanmak ya da hayatlarinda belli standartlari surekli ayni seviyede tutabilmek icin kendilerini kolelestiren, makina gibi calisan insanlar. Kisacasi insan olmanin gerektirdigi sekilde yasamayi cok zaman once unutup, robotlar gibi yasayan bir topluluk. Cok sukur onlardan biri degilim ve buyuk resmi biraz da olsa gorebiliyorum.

Pazartesi, Temmuz 30, 2007

Yıllar Sonra Öğrendim ki…

Öğrendim ki..
Kimseyi sizi sevmeye zorlayamazsınız.
Kendinizi sevilecek insan yapabilirsiniz,
Gerisini karşı tarafa bırakırsınız.

Öğrendim ki…
Güveni geliştirmek yıllar alıyor,
Yıkmak bir dakika.

Öğrendim ki…
Hayatında nelere sahip olduğun değil
Kiminle olduğun önemli.

Öğrendim ki…
Sevimlilik yaparak 15 dakika kazanmak mümkün
Ama sonrası için bir şeyler bilmek gerek.

Öğrendim ki…
Kendini en iyilerle kıyaslamak değil
Kendi en iyinle kıyaslamak sonuç getirir.

Öğrendim ki…
İnsanların başına ne geldiği değil
O durumda ne yaptıkları önemli.

Öğrendim ki…
Ne kadar küçük dilimlersen dilimle
Her işin iki yüzü var.

Öğrendim ki…
Olmak istediğim insan olabilmem
Çok vakit alıyor.

Öğrendim ki…
Karşılık vermek
Düşünmekten çok daha basit.

Öğrendim ki…
Bütün sevdiklerinle iyi ayrılman gerek
Hangisi son görüşme olacak bilemiyorsun.

Öğrendim ki…
‘Bittim’ dediğin andan itibaren
Pilinin bitmesine daha çok var.

Öğrendim ki…
Sen tepkilerini kontrol edemezsen
Tepkilerin hayatını kontrol eder.

Öğrendim ki…
Kahraman dediğimiz insanlar
Bir şey yapılması gerektiğinde
Yapılması gerekeni
Şartlar ne olursa olsun yapanlar.

Öğrendim ki…
Affetmeyi öğrenmek deneyerek oluyor.

Öğrendim ki…
Bazı insanlar sizi çok seviyor
Ama bunu nasıl göstereceğini bilemiyor.

Öğrendim ki…
Ne kadar ilgi ve ihtimam gösterseniz
Bazıları hiç karşılık vermiyor.

Öğrendim ki…
Para ucuz bir başarı.

Öğrendim ki…
En iyi arkadaşla sıkıcı an olmaz.

Öğrendim ki…
Düştüğün anda seni tekmeleyeceğini düşündüklerinden bazıları
Kaldırmak için elini uzatır.

Öğrendim ki…
İki insan aynı şeye bakıp
Tamamen farklı şeyler görebilir.

Öğrendim ki…
Aşık olmanın ve aşkı yaşamanın çok çeşidi vardır.

Öğrendim ki…
Her şartta kendisiyle dürüst kalanlar
Daha uzun yol yürüyor.

Öğrendim ki…
Hiç tanımadığın insanlar,
iki saat içinde,
senin hayatını değiştirir.

Öğrendim ki…
Anlatmak ve yazmak ruhu rahatlatır.

Öğrendim ki…
Duvarda asılı diplomalar
İnsanı insan yapmaya yetmez.

Öğrendim ki…
Aşk kelimesi ne kadar çok kullanılırsa, anlam yükü o kadar azalır.

Öğrendim ki…
Karşındakini kırmamak ve inançlarını savunmak arasında çizginin
nereden geçtiğini bulmak zor.

Öğrendim ki…
Gerçek arkadaşlar arasına mesafe girmez.
Gerçek aşkların da!

Öğrendim ki…
Tecrübenin kaç yaş günü partisi yaşadığınızla ilgisi yok,
Ne tür deneyimler yaşadığınızla var.

Öğrendim ki…
Aile hep insanın yanında olmuyor.
Akrabanız olmayan insanlardan ilgi, sevgi ve güven öğrenebiliyorsunuz.
Aile her zaman biyolojik değil.

Öğrendim ki…
Ne kadar yakın olursa olsunlar
En iyi arkadaşlar da ara sıra üzebilir.
Onları affetmek gerekir.

Öğrendim ki…
Bazen başkalarını affetmek yetmiyor.
Bazen insanin kendisini affedebilmesi gerekiyor.

Öğrendim ki…
Yüreğiniz ne kadar kan ağlarsa ağlasın
Dünya sizin için dönmesini durdurmuyor.

Öğrendim ki…
Şartlar ve olaylar,
Kim olduğumuzu etkilemiş olabilir.
Ama ne olduğumuzdan kendimiz sorumluyuz.

Öğrendim ki…
İki kişi münakaşa ediyorsa,
Bu birbirlerini sevmedikleri anlamına gelmez.
Etmemeleri de sevdikleri anlamına gelmez.

Öğrendim ki…
Her problem kendi içinde bir fırsat saklar.
Ve problem, fırsatın yanında cüce kalır.

Öğrendim ki…
Sevgiyi çabuk kaybediyorsun, pişmanlığın uzun yıllar sürüyor.

Ataol Behramoğlu

Çarşamba, Temmuz 25, 2007

Son bir haftadir hersey cok yogun gecti. Hem duygusal anlamda hem de hayatimin akisiyla ilintili. Duygusal inis cikislar yasarken oradan oraya kosusturmak ve kendimi, zihnimi mesgul etmek icin yaptigim aktiviteler yarar sagladi saglamasina da fiziksel olarak bayagi yordu beni. Gectigimiz bir hafta icerisinde:

Insan vucudunun anatomisini en ince ayrintilarina kadar gosteren kadavralarin sergilendigi 'Bodies' sergisine gittim ve kendi bedenimin nasil isledigine, kaslarimin, yumurtalik tuplerimin, gogus dokularimin, sut bezlerimin neye benzediklerine ve nasil birbirleriyle muhtesem bir isbirligi yaparak calistiklarina ilk kez taniklik ettim. Bence bize biyoloji derslerinde, kagit uzerinde ogretilmeye calisilanlar fasa fiso. Her cocuk, buyume caginda, boyle bir sergiye getirilerek senelerce ders kitaplarindan ogretilmeye calisilan insan anatomisini 1-2 saat icerisinde cok daha etkili bir sekilde ogrenebilir.

Haftasonu arkadaslarimizi ziyaret ettik. Pazar gunu bir arkadasimin evinde buyuk bir sabah kahvaltisi esliginde secimleri seyrettik. Cumartesi gunu de outlet magazalarinda alisveris yaptik.

Yeni animasyon film 'Ratatouille' yi seyrettim. Cok eglenceli super bir animasyon. Yine seyrederim. Michael Moore'un yeni filmi 'Sicko' yu seyretmeye niyet ettim:-)

Guzel bir Thai restoranti kesfettik. Hem ambiansi hem de yemekleri cok leziz. Ismi Mai Thai. Hem sehrin icerisinde hem de Alexandria'da subesi var. Spring roll'lari muhtesem.

Kac senedir burada yasamama ragmen bir turlu gidip goremedigim Soykirim Muzesi'ne gittim ancak kapanmasina cok az zaman kaldigi icin bir sergiyi gorup cikmak zorunda kaldim. Benim gordugum galeride Nazilerin nasil Yahudileri Polonya'daki Lodz bolgesinde izole ettiklerini ve etraflarini dikenli tellerle cevirerek onlari acliga ve sefalete terk ettiklerini anlatiyordu. Cok ufak bir yerlesim bolgesine yigdiklari cok sayida Yahudinin hayatlari soguk kis sartlarinda ve yiyecek kitliginda tam anlamiyla bir kabusa donusmus, takvimler gecerliligini yitirmis, gunluk zaman dilimi corba dagitiminin yapildigi sabah ve aksam olarak ikiye bolunmus, en korkunc olan da bir sure sonra yaslilar, 10 yasin altindaki cocuklar ve sakatlar toplatilip, ise yaramadiklari gerekcesiyle acimasizca oldurulmus. Ne zaman sona erecek bu hinc, nefret, 'oteki'ni dislama? Su anda Ortadogu'da yasananlarin gecmiste yasananlardan pek de farki yok bence. Yine bir suru insan dini, rengi, kulturu farkli oldugu icin dislaniyor, olduruluyor. Bir suru cocuk yasama yeni adimlar atacakken yasamdan kayip gidiyor. Ne yazik!!!

Pazar, Temmuz 15, 2007

Kirkinci Oda

Ne kadariniz gercek sizin,
kirk odali satonuzun kirkinci odasindaki
kilitler altinda sakladiginiz gercek
duygularinizla,
gercek dusuncelerinizin ne kadari yansiyor
hayatiniza,
soylenmeyen neler var kuytularda,
hani kendinizden bile sakladiginiz,
bir sinir kriziyle ya da buyuk bir aciyla
yahut da muhtesem bir sevincle kabugunu catlatipda
ortalara dokulecek neler biriktiriyorsunuz
icinizde...???
Ne kadariniz kendi sahtekarliginizin esiri?
Sevip de soyleyemediginiz,
ozleyip de aciklayamadiginiz
ya da sevmeyip de sevginizin eksikligini icinize
gomdugunuz oluyor mu,
korkakliklar var mi,
kalleslikler var mi,
yoksa diplerde saklanan cesaretiniz bir isaret mi
bekliyor...???

Gorundugunuz insan misiniz siz,
yoksa bir define arayicisi hazineler mi bulur
icinizde
ya da yikilmis bir kentin harabelerini mi
tasiyorsunuz?
Derununuzda neler sakliyorsunuz?
Ne kadariniz gercek sizin?

Ulkenizle ilgili dusuncelerinizi soyluyor musunuz,
yoksa basinizi belaya sokmayacak kadar akillimisiniz,
gercek dusuncelerinizi basbasa konusmalara mi
sakliyorsunuz,
acikca konusanlari biraz aptal buluyor musunuz?

Gunahlardan yapilmis hayaller var mi icinizde,
gunahtan korktugunuzdan bunlari saklayip
Tanri'yi mi kandirmaya ugrasiyorsunuz?
Gunahlari sevmiyor musunuz, seviyor musunuz
yoksa...???

Uzun bir yolculuga cikar gibi
duygularinizla dusuncelerinizi denklere
sarip da iclerinizde bir yerlere mi
yerlestirdiniz,
bir gun yolculuk bitince acmayi mi dusunuyorsunuz
aslinda yolculugun hic bitmeyecegini ve
denklerinizi
hic acmayacaginizi bilerek...
Birgun cildirsaniz da
butun duygularinizla dusuncelerinizi acikca
soyleseniz,
neler duyacagiz sizlerden,
gizli palyacolar mi cikacak ortaya,
yoksa korkakligin altinda,
bir istiridyenin icinde buyuyen inciler gibi
buyumus yigitlikler mi?

Kizginliklariniz yok mu sizin,
ofkeleriniz, isyanlariniz?
Asklariniz yok mu?
Kendi sahtekarliginiza ne kadar esirsiniz?
Esaretten kurtulsaniz da gercekler dokulse ortaya,
kendinize sasar misiniz,
hic dusundugunuz oluyor mu kirkinci odada neler
var diye, hangi unutulmaya calisilmis sevgililer,
dile getirilmeyen ozlemler,
soylenmeye soylenmeye birikmis ofkeler,
hangi bosvermislikler,
hangi inkar edilmis arzular yatiyor diplerde?

Ne kadariniz gercek sizin?

Kimselerden korkmadiginiz kadar korkuyor musunuz
kendinizden?
Sehrin isiklarinin bulutlara yansidigi
turuncu piriltili kulrengi bir gecede,
simseklerle bosanan yagmur basladiginda
satonuzun odalarinda bir gezintiye cikiyormusunuz,
agir agir yaklasip o kirkinci odaya aciyor musunuz
kapiyi usulca, gordukleriniz aglatiyor mu sizi,
bu kadar gercegi o odada saklayip,
hayati yalandan yasadiginizi farketmek nasil bir
sarsinti yaratiyor?
yoksa, ne gokyuzune vuran isiklar, ne yagmur, ne de
issiz gece,
sizin kirkinci odaya yaklasmanizi saglayamiyor mu,
korkuyor musunuz kendi gerceklerinizden,
kirkinci odaniz size de mi kapali,
kendi kendinize bile mahrem misiniz?

Ne kadariniz gercek sizin?
Ne kadariniz kendi sahtekarligina esir?
Biktiginiz olmuyor mu kendi yalanlarinizdan,
hic kendinizden sikildiginiz olmuyor mu,
kendinizi bir yerlerde terkedip de gitmek
istemiyor musunuz,
butun yalanlarinizdan uzak bir yere?

Soyle rahatca butun duygularinizi,
butun dusuncelerinizi soyleyebileceginiz bir diyara,
kendinizi bile yaniniza almadan.

Ah aslinda ben onu seviyordum diye aglayacaginiz
kimleri sakliyorsunuz koynunuzda,
yuksek sesle elestirip de
icinizden hak verdiginiz hangi dusunceler var,
kendinizi akilli bulurken aslinda gizlice kendi
korkakliginizdan utandiginizin itirafini nerelerde
gizliyorsunuz?

Ne kadariniz gercek sizin?
Ne kadariniz kendi sahtekarligina esir?

Bunu hic dusundugunuz oluyor mu
yoksa bunu dusunmek bile yasak mi size?
Neler var kirkinci odada?
Otuzdokuz odadan yapilmis hayatinizi,
kirkinci odanin kapisini acmamak icin yalandan mi
yasiyorsunuz?
Niye yapiyorsunuz bunu?
Açsaniza kirkinci odayi yagmurlu bir gecede
belki...
Belki de hiç açmazsiniz,
kapali bir odayla yasarsiniz butun ömrünüzü,
kendinizden sikilarak...

Ahmet Altan

ps. Bu aralar daha bir yogun icerisinden gectigim icsel yolculugumda ve kendimle hesaplasmamda, beni ve eminim benim gibi hissendenleri bu kadar iyi anlatan bir baska siir daha yoktur. Ben 40. odamin kapisini actim. Simdi iceride karsilastiklarim, sakladiklarim, kactiklarimla yuzlesmekteyim. Cok sancili ve cok zor ama ne kadar onemli ve ne buyuk bir kisisel kesif!